BCCCAP00000000000000000001240

Paulus — Paoupertos 1302 - grupES FRANC. 39 (1927) p. 462-64, de oper. spirit. P. Pauli; 40 (1928) p. 113-23. Le P. Paul de L, et le panmysticisme fran- ciscain (H. Bremond). Paulus a Lyon, prov. Lugdunensis concio- nator et lector egregius atque definitor (41732), -- Contra Iansenii_ errores acerrime _ pugnavit et libros quoad hance rem magni - momenti edidit. Inter quos: Lettres instructi- oe ‘pes sur les erreurs du temps (Lyon 1716), — e _ Anti-Hexaples, ou analyse des cent et une propositions condamnées, tom. 2 (Ib. 1721), %: — Les ennemis déclarés de la Constitution _ «Unigenitus » (Nancy, 1719) — Edidit prae- ae _ terea: Totius Theologiae specimen. tom, 6, i Lugduni, 1721 et 2 tom. Venetiis 1743. __ gernarpus, Bibl. Script., p. 207. SBARAGLIA, Scriptores, tl, ij AN. AS. ANT., Bibl. Frane., a, 420. HuRTER, Nomenclator, tv, 1001. Lettres d’un Théologien touchant les « Anti- Hexaples » du P. Paul de L. — 8. 1, 1717. DICTIONN. THEol, CATH., xu, 43. PETIT MESSAGER DE ST. FRANG. a. 1939, p. 6, ‘ Paulus a Malaga, vide Carrién, P., epise. Paulus a Monchecourt (in saeculo Paulus Ansart), frater laicus prov, Parisiensis; ortus _ die 13 iulii 1733; tempore gallicae revolutio- _ nis pro fide necatus est in urbe Valenciennes: die 6 nov. 1794. De eo iam agitur apud $8. Rit. Congreg. (Sectio historica). -BESCHIN, Martyrol. Franc., 6 nov. Epouarv, Essai de Martyrologe, p. 33. DICTIONN. p’HIST. ECCLES., 1, 428. Paulus ab Offida, cognomento Pelegallo, _ prov. Picenae concionator, definitor et bis minister provincialis; in aliis provinciis Com- __-missarius gener. (+ 1665). — Plurima volumi- ma reliquit manu scripta, Conciones et Dispu- _ tationes philosophicas continentia. Lo PELLEGRINO, Annali, 11, 81-84. BeRNARDUS, Bibl. Script. p, 209. JOAN, A S, ANT., Bibl. Franc. u, 422. GIUS. DA FERMO, Scrit. delle Marche, p. 82-84. DICTIONN. THEOL, CATHOL., Xu, 44. Paulus a Pieve di Controne, vide Tei P., episc. Paulus a Salé, antiquae Prov. Brixiensis, germanus frater illius Matthiae Bellintani ce- ris, natus est circ. a. 1540 et obiit a, 1590. _ Puit prius Cappellanus una cum aliis confra- _ tibus apud classem christianorum fidelium in Tareas pugnantium (Lepanto, 1570-71); po- Stea saeviente pestifera lue Mediolani (1576), Brixiae (1577) et Massiliae (Marseille 1579) animabus corporibusque aegrotantium curan- dis totus incubuit. Quae experientia eum it, exposuit in opere quod _ inscribi- tar: Dialogo della Peste, in quo res suas nar- tat et publicae utilitatis causa, consilia pan- dit quo modo lue pestifera laborantes sint cu- candi. — Fridericus Odorici in « Raceolta di Cronisti e Documenti storici Lombardi ine- diti » vol. II, pag, 275-312 (Milano, 1857) par- tim hanc opellam edidit, quae et seorsum apparuit (ib, 1857); denique integrum opus, cura et studio P. Ildephonsi a Como, in pe- riodico « L’Italia Francescana » voll. I-V (Ro- ma, 1926-1930) editum est. (Cfr. Collectan. Franc. a. 1932, p. .292-93), cuTHBERT, I Cappuccini, p. 208-213, VALDEMIRO, Capp. Bresciani, p. 99-110. tLantno, Bibl. Capp, Lombardi, p. 262. oporicr Feperico, I due Bellintani da Sald, Milano, 1857. DICTIONN. THEOL, CATH,, Vu, 917, ATT{ PROV. LOMBARDIA, an, 1942, p. 246. Al- la memoria del P. Paolo, & dedicato in Milano (1942) il Largo circostante la chiesa del lazzaretto, detta di S, Carlino. ECO DI S. FRANC. 5 (1877) p. 677-93: L’apo- stolo della carita, ossia Fra Paolo da Salé [Egidio da Milano], ITALIA FRANC, 13 (1938) p. 365 68.; 14 (1939) p. 14, 306: La peste di Brescia e Paolo Bellintani in un carteggio inedito di San Carlo Borromeo (Paolo Guerrini), Paulus a Terni (Interamna), Prov. Umbriae, — Nobili gente Manassei ortus, quintum su- pra decimum annum agens (1602) Ordinem nostrum ingreditur. In Raetiam ivit missio- narius, ibique haereticis ad bonam frugem re- ducendis multa tulit fecitque. Obiit in pago Drugolo a. 1620. — Opus eius quod inseribi- tur: Paradiso interiore, saepe in lucem pro- ditum est, et Bononiae a, 1637 apparuit, sed a. 1689 in Indicem libr. prohib. ut pieti- smum sapiens relatum est. DE-PIsE, Annales, p. 356-358. oLemati, Annali, 1, 579-581, LEGGENDARIO CAPPUCCINO, 1, 218-220. ANTONINO, Memorie Prov. Serafica, p. 160 s. FRANC. DA vic., Missionari Capp., p. 6-9. inem, Scrittori Prov. Seraf., p. 69-74. BERNARDUS, Bibl. Script., p. 208. SBARAGLIA-AccURTI, Scriptores, 1, 312. IOANN. A S, ANT., Bibl. Franc., u, 420, reuscH, Der Index, 11, 624. vaLpemino, I Capp. Bresciani, p. 247s. Paulus Franc. a Venezia, vide Giustiniani, epise. Paunet C., vide Constantinus a Barbencon Paupertas. —- Nemo alius paupertatem sic concupivit et amplexatus est quam B. Fran- ciscus, qui non tantum paupertatem ad usum individualem coarctavit sed per cam ex/lusam esse voluit, sub gravi, quamlibet proprietatem etiam in communi. Ideoque paupertas forma maxime peculiaris dicenda est vitae francisca- lis eiusdemque specifica ratio praecipua et caeterae virtutes franciscanae sunt cum Pau- pertate necessario conexae. Franciscus proprietati renuntiationem om- nino requisivit in privato et in communi, re-