BCCCAP00000000000000000001240

Laurentius a Matard Pio IX episcopus tit. Augustopolitanus et Vi- ear. Apost Patnae a. 1853, hane dignitatem constanter recusavit, Ad suam provinciam re- versus, obiit Bononiae die 30 iulii 1891. BULLAR. CAP., X, 721 n. 38. ADELHELMUS A STANS, Monumenta Anasta- siana (Lucervae, 1939-46), cfr. Indices t. 1 (p. 1177), m (p. 1065, 1079); ur (p. 1210); ww (p. 1094); Vide Curric. vitae et autobiogr. P. Laur. in t. mm, p. xxu, 1165- 1176; t. v, cfr. Index p. 1280. CLEM. DA TERZORIO, Missioni, v, 432; 1x, 604. BATTANDIER, Annuaire Pontif., 1916, p. 367. Laurentius M. a Mataro, Prov. Catalauniae. — Bene meritus est ut restaurator Ordinis no- stri in regno Hispaniarum post suppressionem a. 1835, et ut missionarius ab a. 1856 in Ame- rica centrali. Apud Columbiam et Aequato- rem fuit Commissarius Gener, (1872). Obiit in urbe Tulcdn die 23 iunii 1886. ANDREU, Iconogr. de Catalunya, p. 70. pasiti, Necrologi de Catal., p. 175. [vives ¥ TUTO Jos, CALAS.| - Apuntes bio- graficos y Cartas del P. Lorenzo M. de Mataré, Milano, 1890. ra ANALECTA CAP., 3 (1887), p. 220-223, necrol. MENSAJERO SERAFICO (Madrid) a. 1886-87, p. ‘122-27. : Laurentius a Montemarciano in Prov. Pi- cena, alumnus Instituti Apostolici Orientis. — Philosophiam et historiam docuit per plures annos in conv. Buggia (Smyrnae). Anno 1911 factus est Superior Regularis missionis Tra- pezuntinae, et a.’ 1920 nominatar Administra- tor Apost. arehidioee. Smyrnensis. Constanti- nopolim petiit an, 1922, ibique ad S. Stepha- num occubuit die 17 oct, eiusdem anni. — Ediderat: Principia philosophica, voll. 3 (Fi- renze, 1913-14), CLEM. A Terzonio, Manuale hist., p. 104 ss wem, Le Missioni, m1, 426; vit, 400-05. GIUS, DA FERMO, Scrittori d. Marche, p. 113. ANALECTA CAP., 32 (1916) p. 39 (Superior Miss.); 39 (1923) p. 60 (neerol.). Laurentius a Montepulciono, domo Bellar- mino ortus, in sua prov. Tusciae exstitit con- cionator egregius, magister novit, et modera- tor. Fuit insuper Definitor Gener. (1575-78), Commissarius Gen. in nova prov, Aprutina (1575) et Visitator Gen. in Apulia et Calabria. Obiit in Pennensi conv. a, 1601, — Ad Novi- tiorum instructionem scripsit Tractatum ex S. Bonay. opusculis extractum, poverto, Annales, u, 669 ss. FLORES SERAPHICI, m1, 151]. BERNARDUS, Bibl. Script., p. 168. SBARAGLIA, Scriptores, 1, 168 . IOAN, A S, ANT., Bibl. Franc., u, 277. FELICE, Tavole Capit. Gen., p, 81. sisto, Storia Capp. Toscani, 1, 170-72. ABRUZZO FRANC.. a. 1936, p. 27, 44, 59, 76: Il P. Lor. da M, primo Prov. dei Capp, = d’ Abruzzo (Paolino da Bagno). COLLECTAN. FRANC., 10 (1940) p. 531-32, Laurentius a Napoli, vide Acquaviva L., epise. Laurentius a Paris ({ anno 1631), — Ordi. nem ingreditur a. 1581 et munera obivit Con. cionatoris, Lectoris philos. et magistri linguae — semiticae, — Spiritualis director valde existj- matus, multa egregie scripsit circa rem asce- ticam et mysticam theologiam, quae landa. verunt ipse S. Franciscus Salesius et Card, Bona. De SS. Corde Iesu pulchra cum serip- sisset habetur ut praecursor S. Margaritae M. — Alacoque. — Eius praecipua opera sunt quae sequuntur: Le palais d’amour divin de Jésus — et de l'dme chrétienne (Paris, 1602, 1614), — Les tapisseries du divin amour, ou la Passion de J. Christ (Ib. 1631). coverroy, Hist, Prov. Paris, 1, 447-50, 657. BERNARDUS, Bibl. Script., p. 168. IOAN. A S. ANT., Bibl, Frane., 1, 277. DICTIONN, THEOL, CATH., Ix, 11. ANNALES FRANC., 17 (1891) p, 433, 482: Un précurseur de la Dévotion au S. Coeur: le P, Laur. de Paris 1631, (Edouard d’A- lengon). 4 — | ca 4 «| aa “a = oe = . ETUDES FRANC., 39 (1927) p. 458 (de oper. — spirit. P, Laur, Paris, (Ubald). Laurentius a Rieti, Prov. Romanae alum- nus et moderator. — In Capitulo Generali Ro- | mae celebrato an. 1546 Procurator Ordinis con- stituitur, quod munus per triennium exercuit. FELICE, Tavole Capit. Gen., p. 52. ANALECTA cCap., 12 (1896) p. 150 n. 2. Laurentius a Saas-Balen, vide Laurentius Burgener. Laurentius a Salemi. vide Inglese L., epise. Laurentius a Schniiffis, sive Schniffis, an tiquae Prov. Anterioris Austriae alumnus, — Domo Martin natus a. 1633 (non 1636), prius vitam duxit poésis et musicae artibus totus ad- dictus. Cum vero ‘inter nos advolasset (1665), artes quibus egregie pollebat ad laudem prae- sertim B, M. Virginis vertit. Ile etiam me rito laudatur ut suscitator piae devotionis « Mensis Mariani ». Obiit Constantiae a. 1702. — Plura consecripsit poémata, quae sub nom ne familiari Martin (anagramma: Mirant) vul- gata sunt inter quae: Myrantisches Mayew Pfeiff, oder Marianische Lobverfassung_ (Iat.: Fistula Mirantica in laudibus B. M. V, cat tandis) Dillingen, 1692. PELLEGRINO, Annali, tv, 101 ss. . BerNARDUS, Bibl. Script., p. 169. epuarpus, Bibl. Mariana, p, 46, IOAN. AS. ANT., Bibl, Franc., u, 278. 116, Geist d. Hl. Franz., wit, 213-47. RoMUALDUS, Hist. Prov, Austriae, p- 324. KoscH w., Das kathol.. Deutschland (Aus burg, 1933), m, 2513.