BCCPAM000522-3-10000000000000

/ H j | q . i | 4 . fern seca cecten ee mC mENrireemese es nnn 568 CONGRESO REGIONAL éZer dala ta? esango dirazute. jZer dala ta! Begiak eta belafiak zabal-zabalik da- ramazkitzute, emen ikusten eta entzuten dezuten guztia zuen etxe ta efietakoai esan naiko diezute, nik itzalditxo bat egin bear dizuet..... joné nere estutasuna! Euskaldunai ere zerbait esan beaf zaiela, zer esanik eztago.gEuskeraz ala erde- raz? jOndo legoke! gNoizko degu, ba, gure izkuntz edef-maitagafia? Euskeraz, euskeraz; bafian..... Aldi auetan ondo itzegitea, gai egokia aukeratzea, au bear bezela azaltzea, zail-zaila da; neretzat beintzat bai, nere indafen gafietikakoa dala aitorizen det; bafian agindua agindu da, ta artu egin bear. Lafitasunak menderaturik, gure Aita maifeari laguntza eskatu diot, eta ori egifia damurik eztet. Aita Santuagana bialdu nau, Irugafen Inozenzioren amets eta ikuskizuna gogoratu zait, Aita Santuaren aldekoa beti ta gauza guztietan iza- ten zala oroitu naiz, oni begiratu diot, eta onetxek gai polit-edefa eman dit. Au egokia izan ezkero, gafierako guztia nola edo ala etofiko da. Gure Aita Prantzisko Doatsuak Irugafen Senidetza asmatu-ipifii zuala zazpi- reungafen urtea bazetofela ikusirikan, XV'gafen Benedictok lufbira osoko kris- tauentzat eskutitz bat igaz egin zuan, irakaspen edefez beterik, eta Senidetz bikain ontan sartzen zaletu ditezen, gaur toki guztietan ikusten diran akats, eragabeke- ri, gaitzbide, txarkeri, zikinkeri ta nazkagafikeriak begien aufean jafi zizkigun, eta Irugafengoetan sartu-ta onen Zuzenbideak agintzen duana egiten badute, zu- zen eta ondo ibiliko dirala ta betiko zoriontasuna iritxiko dutela esaten die. jltufi ugari-edefa Aita Santuak ematen ditana! neretzat esan nuan, eta au azalizea, al detan erarik onenean, erabaki nuan. Kristauen biurikeri auek bost zatitxotan sartzen ditu: ondasunenganako zalekeria, alkarenganako gofroto ta ezin ikusia, loikeria, aundinaikeria, ta jantzikera beri nazkagariak. Bana-banaka azaldu ditzagun. e*e Ondasunak berez gauza txafak ez dira, beafak bai askotan. Erbestefi one- tan gaudela, beti zerbait bear izaten degu, ta ez nolanaikoa; jana, jantzia, bizite- gia, tresnak eta langaiak. Sendakin eta sendagaiak, ikastetxeak eta abaf gnon- dikan aterako ditugu? gauz oien jabeak oien ordafiez zerbait kenduko digute, berak ere beste asko bear izaten dituzte-ta; guri lagunizen digutenai guk ere lagundu bear izaten diegu-ta. Mendi-basoetako txaboletan edo Urietako Alkarte- gietan ezer gabe bizitzeko asmoz sartu diranak, zuten guztia utzirikan, ondasu- nai nazka-gofoto bizia artu izan diete; bafian ori ezta guztientzat beafa, ez eta egokia ere: onena bai, bafia naitanaiezkoa ez. 4Zer debekatzen du, ba, Jaungoi- koak? Geiegikeria, ondasunenganako zalekeria. Gai au iluna dirudi; bafian ezta. Abram oso aberatsa zan; ufe, zilaf eta abere asko zituan (Gen. XIlI-2, 6); eta ala ere Jaungoikoarentzat begi-begikoa zan, guztien artean kutunena, ta neufigabeko ondasun eta aunditasunez bete zu- an (Ibid v. 14, et seq.) Job’en kondairan ikusten degu era askotako abereak mi- jaka zituala (Job 1-5), ta gafierako gauzetan, ondasunak abereetakoen arabera- koak zirala zer esanik eztago (Ibid. v. 10); ta Jaungoikoak sariz_ beste ainbeste eman zion (ibid. XLII-10). Jesukristok befiz esaten digu ondasunik lufean ez bil- tzeko (Math. VI-19); baita Bereak izateko, ditugun guztiak utzi bear ditugula ere (Luc. XIV-35.) 4Zer da au? Gauz auek guztiak Jaungoikoaren Irakurgaietan ikus- ten ditugu, batzuek ondasunen alde, besteak aien kalte..... Ez, alakorikan ez da- go, gauzak ondo uleftu bear ditugu: aberatsa izatea gauza txafa ezta, debekatu- rik eztago; aberastasunetan biotza jartzea, ondasunak kristauen jaun-jabeak iza- tea, bai, gauza txafa, Jaungoikoak debekatua, kristauen ondamena. Aberats onak