BCCCAP00000000000000000001372

232 DE NOTIONE SACRIFIGII IN GENERE nis actio externa sit, ex natura sua, ita determinata ad cultum divinum signifi– candum ut quamlibet aliam significationenr excludat; dicendum .enim est quod quaedam actiones sint aptae ad alig_uid significandum, sed, ut revfüa actu id ipsum significent, necesse Est ut positiva institutione determinentur. ·Attamen sacrificium non est signum pu.re ad placitum, ita ut quaclibet res indifferenter assumi possit ad ratiqnem signi ¡ id quod de sacramentis alibi dictum est, repeti debet quoque in praesenti; nam homini. connaturale est ad cognitionem divinam devenire per similitudirtem sensibilium; quapropter sicut sacramenta sunt signa symbolica, eo quod inter res materiales, ad· rationem signi elevatas, aliqua adest sirnilitudo cum re quam ex institutione divina sig– nificant, sic pariter ob eamdern rationem sacrificium est signum symbolicurn. 6Q) Sacrificium instituere, non privatae, sed puhlicae auctoritati competit. 374. Ratio patet ex dictis; cum sacrificium sit actus solemnis et: publicus religionis, in quo tota societas suas habet partes, necesse est ut auctoritas · pu– blica illud instituat; nec sufficit privata, quae cultum externU:m privaturn non posset transcendere. 7Q) Ex. dicfü;, rursus eonEequitur E,acrifich1:m' non·poEse ,off,erri a persona :privata, sed a p¡ersona tautum publica le.gaHone fu:ngente apud Deum. 3_75. Et revera, cum sacrificium sit actus cultus publici et .solemnis, no– mine totius ,societatis Deo exhibitus, evidens est quod requiratur aliqua perso– na ad hoc expresse a ~ocietate constituta. "Non enim est. cujusque offerre sacrificium, sed publici et certi hominis Q7:li communi nomine_ .id perag,at. In lege .quidem naturae sacerdotes erant cavi– la familiarum, ut Noe, Abr.aham ... In lege autem scripta solí filii_Aaron. '.. In lege gratiae solí episcopi et presbyteri rite ord·inati ... Atque hinc etiam excluduntur a ratione sacrificii proprie dicti multae oblationes vrivatorum ho· minum factae soli Deo, ut cum fidel:es candelas accendunt et consumunt in tem•. vlo ad. honorem Dei." ( 10). Haec autern persona publica nomine sacerdotis agnoscitur; quapropter sacerdotiwm et sacrifidmn ita inter se sunt conjuncta ut unum si_ne alt~r,} ne, quaquam concipi possit. · '.'Nec quisquam sumit sibi horwre1n, sed qui vocatur a Deo tanqua-m Aa• ron" (11). Ex dictis jam apparet, Deum ips,_ 1 m in Nova Lege deteÍ-minasse personam, cujus sit sacrificia nomine societatis offerre, hominem scilicet qui non privata sua voluntate, sr.d ·vocatione d-ivina, ad' id fuerit dc.pUtatus. 8Q) His notis, quas de 1:!ssenth sacrifidi prout la:treutici resse dixf,mus, P.coessit ,et alia propiti.atoria omnino access:Oria propter peccatum primi hominis. 376. Et revera, primo fonti obligationis cultus, prout superius dictum fuit, advenit et alter ex parte peccati expiandi; homo enim, non tantum Deum. colere jam debet, sed etiam suiim veccatwm exvia,re; ideoque cultus, nunc Deo debitus, non solurn latreuticus, verurn etiam propitiatorius esse. debet, (10) Stus. Bellarminus, De Missa, lib. 1_, e: ?, 01) Ad Kebr., 5, 1-í,