BCCCAP00000000000000000001372

. . NON LOCALITER, NEC DEFINITIVE, SED PER MODUM SUBSTANTIAE 21'.3 · velu.ti contracta, simul continue JJer SJJ(,ltium diffunditur atque inflatur, ,;,t totc, existat in toto, et tota. in singulis parti/.Ju.s" ( 11). Sic enim omnia quae ,:rnnt in loco, spatii vacuitatem replent, vel mole sua (si quantitatem habeant conjungantque ·cum loco mediantibus dime3sio– nibus propriis"), vel diffusione suae entitatis per totum et quamlibet partem continui (si nec quantitatem, nec proinde cont¡wtum quantitativum habeant). Haec est sententia Recentiorum, cui e regione opponitur sententia Vete– rum toto coelo diversa. B) Sententia Veterum: 348. In hac sententia, substantia .corporea nullas, habet partes integrales entitativas in actu per seipsarn, sed in potentia tantum, radie.ali.ter et exigitfve, uti dici solet, in quantum scilicet substantia corporea de se nata est .has partes habere; quare eas habere radícaliter postuiat atque exigit. Adest igitur in substantia corporea tota entitas substantialis partium, non vero partes istius entitatis substantialis; hinc quantitas substantiae cor– poreae adveniens eique inhaerens tanquam ejus roale accidens, dat ei partes esse extra partes, fit 'proinde quanta, divisibilis, impenetrabili.s, mensurabilis, etc. Unde substantia corporea, sejunctim considerata a quantitate, est sim– pliciter indivisibilis, etiam entitative. "Rwrn.ota Quantitate, ait Stus. Thomas, substantfa omnis incfruisibilis est, iit patet per Philosophum". "Substracta quantitate, substantia ,·e'manet indivisibilis" ( 12). Divisibilitatem igitur obtinet substantia per quantitatem e:1 inhaerentem; ubi quantitas, ibi et divisibílitas; ubi illa deficit, et haec deficiat oportet. Quomodo concipí debeat indivisibiUtas Ula quae propria est substantiae corporea,e '?. . . , 349. Hic tangitur istius sententiae. punctum praecipuum, in cujus solutio– ne totum nostrae Sí)ntentiae a sententiis Theologórum Recentiorum discrimen consistit; at haric q11aestionem, quaeso, non imaginatio.ne, sed intellectu arripias necesse est, quippu imaginatio ordinem dimensionis et extensi non excedit, et nunc oportet altius cogitare et a dimensionibus et extensione omnino praescin– dere; nec ratio est a longe repetenda, quandoquidem considerare intendimus substantiam a quantitate separatam, et cogitare quantitatem sive dimensionem ubi ab' omni quantitate et dimensione prorsus abstrahitur, contradictorium esse videtur et est. Quare "indivisibilitg,s illa qiwe substantiae com]Jetit rat.ione sui, ne– qu,aquam est concipienda JJCr modum indivisibilitatis alicujus habentis situm in SJJátio, quod deberet ex consequen·ti replere spatii vacuitatern, si JJer impos– si/.Jile s'upponeretur intra loci terminÓs diffundi" (13). Est proinde indivisibilitas, substantiae propria; propria scilicet alicui rei, quae, in se sumpta, partes non habet nisi radicaliter et exigitive; est indi- , visibilitas substantiae .. "prout cst substanúa . .. ·uernt transccndens _ ,qenus quan– titatis et continui, ddeoqiie omnem ~tiarn arnbitum rerurn ima,qinnbilium, quia (11) Ibíd.; cfr. Lessins, De perf.. div,¡ lib, 12, e, 16, n. 184; Franzelin, op. c;_it., th, 11. 02) Contr. Gent., lib.. 4, c. 65; Quodlib. 9 q, 4, a, 6; Contr, (i-ent., lib. 1, q, 50, a, 2, (13) Billot, op. cit., pas·. 458.