BCCCAP00000000000000000001372

212 NON LOCALITER, NÉC DEFINITIVE, ~ED PÉR MobúM SÚBSTANTIA~ 2~) Dimensiva sive magnitud,inalis, illa quam habet ,substantia corporea a quantitate, ví cujus substantia corporea occupat locum et replet spatium. Difficultas non parva. Sed haec positio philosophica diffícultatem fere insolubilem in ipsa doc– trina eucharisti,ca inveniebat; nam ex revelatione scimus quod sub speciebus sacramentalibus totus atgue integer Christus sit praesens; si igitur est totus atque integer, adesse debet et quantitas. Nunc · autem, si in Eucharistia totu.s est Christus curn sua quani.itate, et quantitatis effectus primarius et formalissimus alius non est nisi partes distribuere in spatio, sive facere ut corpus occupet locum, quomodo explicari potest quod in Eucharistia sit quantitas, quin tamen Christi corpus extendat in loco, nec illud in spatio distribuat? ... Aliis verbis, quomodo concipi potest aliqua forma sine ·SUO formaH ac primario effectu? .. .. Duplex effectus quantitatis. Ut autem ah hac seria difficultate sese expedirent isti Theologi Recentip:pls, debnerunt distinguere duplicem effectum- .in quantitate: primarium unum, secundarium alterum. \ "Primarius dat substantiae corporeae solummodo 'aptitudinalem dünen-. sionem in longurn, latum et prof'undum; secundarius vero, actua,lem" (7). Quo pósito, prorsus evaneséit difficultas; virtus enim divina ~uspendit in Euch.aristia effectum secundarium, qui est "velut proprietas naturalis, quae proinde impediri potestl' (8), et ita corpus Christi est ibi quantum, quin .tamen .sit dimens,ionatum. ''Possunt autern haec omnia, ait Suarez, dupliciter intelligi in substantia quan~a: primo, aptitudine tantum seu votentia proxima; secundo, in actu cxer– cito ut ita dicam. Primo modo pertinet ad prirriarium effe.cturn. quantitatis, in– sepárabilem ab illa. etiarn pe1· divinam potentiam. Posteriori autem modo, non pertinent haec ad primcwium effectum formalem quantitatis, sed '8unt veluti proprietates naturales consequentes, quae proinde impediri possunt, conservata quantitate" ( 9). Quomodo concipi debeat substantia ia quantitate separata.. Aliud quoque, quod est in praesenti maximi momenti, utpote ab eo pendens tota nostrae po:.itionis diverg~ntia, punctum capitale est hoc': quomódo concipi debeat substantia corporea a· quantitate sejuncta adesse in lo,s:o. Ili enim .Theologi quamlibet rerum praesentiam ,in loco concipiunt per · modum cujusdam repletionis ,• materialis, quatenus "res omnes tam corporales quam spirituales, 1Jel ver sumn substantinm, vel etiam per sua,s dimensiones (si habeant), · implere spatii vcicuitatem ac per hoc, sub mens1ira loci in quo sunt, semper et necessario constitui" ( 10). Discrimen enim nullu~ est,nisi quatenus .substantia dimensionata, quae scilicet conjungitur cum loco per contactum si:1arum dimensionum dimensionibus loci, ita replet spatium, ut tota sit in toto et pars in parte; substantia vero, sua quantitate dimensiva carens, illa nempe quae non est in loco nec esse potest per contactum dimensivum suae quantitatis, ita replet spatium ut tota sit in toto et tota in singulis partibus; erit in loco "JJe;• modum rei, quae in punctum (7) Billot, op. cit., pag. 455. (8) Suarez, op. cit., 'disp. 48, sect. 1. (9) ?bid, (10) :Billot, op, cit., pag-, 453.