BCCCAP00000000000000000001372

DE CONVERSIONE EUCHARISTICA 153 cessatio substantiae panis et positio Corporis Christi sunt duae actiones inde– pendentes, nullo modo nulloque nexn conjunctae L .. Respondemus in thesi substantiam panis cessare úi ordine acl positionem Corporis Christi, ita ut ibi aliquis habeat~1r nexus inter utrumque, in eo consistens ut substantia panis ad hoc cesset: ut ponatur praesens Corpus Christi; hoc autem obtinetur per mirabilem et singularem illam conversionem, quam Ecclesia Catholica aptissime transubstantiationem appellat. Utrum vero iste nexus sit pure ab extrínseco, an ex ipsa natura reí, non– dum disputatur; •imfficiat in praesenti probare id quod ad fidem pertine'D, ut postea locum demus discussionibus Scholae. Explicatfo terminorum 282. Unica vox quae accurata indiget explicatione, est transubstantiatio,: eum igitur transubstantiatio sit quaedam speeies conversionis; conversio autem quaedam species mutationis, incipiendum est a mutatione, ut ab universalibus et generieis ad particularia et speeífiea prono alveo de.iicendamus (13). ll!utatio. Est quilibet transitus entis ab uno modo essendi ad alium, sive de termino positi1;0 ad negaiivurn, sive de negativo aü positivtlm; itá e. g. horno de indoeto fit doctus; adest quaedam mutatío in ipso, nam acquirit seientiam qua antea earebat; est :inutatio a termino negativo ad positivum, nempe de ca– rentia scientiae ad ejus possessionem. E contra, horno sanus fit aegrotus; mutatur quoque, quia amittit sanita– tem. qua usque modo fruebatur; est mutatio de termino positivo ad negativum; de possessione seilieet alicujus formae ad ejus privationem. Vides igitur mut.ationem fieri posse a privatione forma.e ad ejns posse– ssionem, .:vel e converso. Conversio. Quando mutatio fit inter terminos positivos, desinentem unum, suceedentem alium, tune mutatio dieitur conversio; quare eonversio ita defi– niri potest: "Est illa speeies mutationis qita res, desinenclo esse id quod erat, i?wipit esse icl qiwd non erat"; sie adest vera eonversio quando vinum transit in acetum; nam forma substantialis vini desinit esse et acceclit ei forma subs– tantialis aeeti; adest igitur mutt1tio inter duos terminos positivos, quornm unus desinit, alter vero su.ccedit; h~ee conversio est substantialis. S.ed quia, praeter formam substantialem, datur etiam forma aecidentalis, potest quoqve darí eonversio acciclcntalis, qualis est ea quae verifieatur in ta• bula, quae de forma alba transit in nigram. · Nota Bene 283. In qua]ibet conversione accmatissime distingui debent: a) Extrmnum quod convertitilr, est illa res quae converti debet in aliud. b) Extremum in quod convertitu.r, est illud in quod convertitur. e) Terminus a quo, qui est íllud príncipium entis quod desinit esse. d) Terminus ad quem, qui est illud principium ehtis quod incipit esse. Cogita exempli gratia conversionem vini in acetum; ibi extrem'um qu.od est vinum quod convertí debet in acetum; extremwrri in quod est acetum in quod vinum est conversum; terminus a quo est forma substantialis vini quae desinit e-sse; termirius ad q'llem est forma substantialis aceti quae incipit existere. (13) Cfr. Oaoohia, De ;natura transubstantiationis.,. pag-. 27-34.