BCCCAP00000000000000000001240
Quadragesimae, vide leiunium. Quadraginta Hororum Orotio. — Huius pra- xis, qua per 40 horas SS, Eucharistiae Sacra- mentum publice et solemni ritu exponitur et adoratur quis fuerjt auctor adhuc historici cer- tant. Aliis praetermissis opinionibus, sodales Barnabitae putant hune pium exercitium. insti- tuisse eorum fundatorem S. Antonium Mariam Zaccaria (+ 1539): fratres vero Capuccini asse- ‘runt primum illius devotionis auctorem fu_sse P. Iosephum Piantanida a Ferno, alumnum Prov. Mediolanensis et fervidum concionato- rem (+ 1556). Quidquid sit de hac controver- sia, certum est exercitium XL Horarum, quod a. 1536-37 Mediolanum prima vice introduc- tum videtur, P. losephum eiusque confratres ubique omni tempore summo fervore propa- gasse. Bibliographia BULLAR CaP. 1, 54 (cf, Ind. 241); m1, 249, 252. BOvVERIO, Annales, 1, 536-39 (a. 1556). MONUM. HIST. 0. cap., ut (ef. Ind. p. 527); tv, 45, 194; vi num. 463, 468-470. LIBER MEMORIALIS 0, CAP. (1928) p. 12 ss. cuTHBERT, The Capuchins (ef. Ind.). MELcHior, Historia Cap., 1, 247 ,311, 356. BONAY. VON MEHR, Predigtwesen, cfr, Ind. p. 483 (Vierzigstundengebet). [GIOVANNI DA GravELLoNA|, L’orazione delle Quarant’Ore. Milano 1731. [GlovANNi DA MiLANO|, Una pagina doro del- la Jede milanese, Milano 1895. ROCCO DA CESINALE, Storia Miss., 1, 480-84. pastor, Storia dei Papi, v, 342. DE SANTI ANGELO, Ss. J., L’Orazione delle Quarant’Ore e i tempi di calamita e di guerre. Roma, Civilta Cattolica, 1919. (ef. capit. VI, pp. 81-110: I primi promotori delle 40 Ore e la tradizione dei PP. Cap- puccini), ANALECTA CAP. 13 (1897) p. 178-84: De ori- gine Orationis XL Horarum (Eduardus de Alengon). vALpDEMIno, [ Capp. milanesi, 1, 53-63: Chi sia V'istitutore delle Quarantore. ANNALI FRANC. (Milano) x1, 1880, p. 531-32: Nuovo docum, sulla paternita della devo- zione deile Quarantore; 28 (1897) P- 655, 685, 722, 751: Elenco di scrittori i quali attestano che il P. Gius. da Ferno fu Visti- tutore delle Quarantore. COLLECTAN. FRANC. a. 1936, p. 118 n. 469; a. 1938, p. 459 n. 658, 659; a. 1939, p. 278 n. 89 (Not. bibliogr.). _ ECO S. FRANC. a. 1876, p. 569-75; a. 1877, p. 643-48: Jl primo istitutore delle Qua- rantore. PROVINZBOTE (Bayern) a. 1940, p. 6-13: Zur Geschichte des Vierzigstiindigen Gebetes. Quadrio F., vide Franciscus M. a Bergamo Quaestuatio Quaestuatio seu mendicatio dis- tinguitur a mendicitate sicut actus ab habitu. Haec enim ipso paupertatis statu consistit, qui aliena beneficentia seu eleemosynis indiget: illa vero alienae beneficentiae imploratio est. Fratres Sancti Francisci nihil omninv sibi ap- propriare, sed in perfecta paupertate seu mendi- citate vivere debent. Fontem vero sustentatioris Seraphieus Pater suis filiis assignat imprimis laborem: « de mercede laboris pro se et suis Fratribus corporis necessaria recipient - (cap. 5 Regulae). Praeterea eis eleemosynas spone oblatas recipere licet, dummodo quoad quanti- latem et qualitatem paupertatem non laedant. Si autem hoc non sufficit, tunc in eorum sup- plementum mendicatio concessa seu relative praecepta est. Hoc Seraphicus Pater innuit, dum in suo Testamento dicit: « Quando ron daretur nobis pretium laboris, recurramus ad mensam Domini petendo eleemosynam ostiatim ». Et in ipsa Regula (cap. 6.) statuit: « Vadant pro e- leemosyna con‘identer ; nec oportet eos vere- eundari, quia Dominus pro nobis se fecit a perem in hoc mundo ». Codex J. C. quaestuationem considerat pri- vilegium inum Mendicantium et normas tradit in Can. 621: « Regulares, qui ex insti- tuto Mendicantes vocantur et sunt, eleemosy- nas in Dioecesi, ubi eorum religiosa domus est “constituta, quaerere valent de sola Superio- rum suorum licentia ». Ordinarius loci iam in erectione domus Mendicantium quodam- modo semel pro semper licentiam dedit. Bibliographia BULLAR. CaP., cfr. Indices t. u, 474; VL 572; wu, 462; x, 799 (Eleemosyna, Quaes- tuatio).
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy NDA3MTIz