BCCCAP00000000000000000001240

1395 Praedicatio Bibliographia - ORDINATIONES Capitulorum Gener. 1928), nn, 317-327. A vENANTIUS, Monum. ad Constit., p. 618-38. ANALECTA 0. CAP., 1 (1885) p. 360, Laici non praecedunt clericos; 47 (1931) p. 87, Nulla praeced. competit Ex-definitoribus prov. (ed. an. Praedicatio, — I. Mens 8. Francisci. — Pri- mis quidem temporibus a sua_ coliversione 5, Franciscus ad opera caritatis tantum se de- voverat; sed die 24 febr. 1208, audita lectione de praedicatione evangelica in ecclesia S. Ma- riae Angelorum vitam perfecte apostolicam agere coepit et paulo post una cum 12 discipu- lis Romam petit ad consilium suum aperien- dum Pontifici Innocentio II, qui novam vitae rationem approbavit eisque facultatem dedit ubique praedicandi. Post Capitulum autem Pentecostes an. 1217 primos missionarios ad exteras gentes Franciscus misit et dicere so- lebat nihil esse pretiosius salute animarum. De modo. praedicandi a S. Franciseo obser- vato ab eoque praescripto in. Regula (c, IX) disseritur sub voce ELoquENntTiIA; prima vero forma praedicationis franciscanae dunlicis ge- neris fuit: a) exhortationis, b) sermonis poeni- tentialis plerumque extra ecclesiam. Sermo vero proprie dictus non omnibus. permitteba- tur, sed solummodo doctioribus. Decursu tem- poris Franciscus magis severus factus est in diiudicanda idoneitate ad sacram prxaedicatio- nem requisita. Per aliquod tempus electionem concionatorum Ministris provincielibus commis. sam reliquit; sed in Regula definitiva an. 1223 (c, IX), approbationem ad officium praedica- tionis reservavit Ministro generali. . Il. Praepicatio FF, Carruccinorum Iam inde ab exordiis Capuccini apostolatum sibi proposuerunt primo quidem optimi exem. pli atque, caritatis exercitii erga egenos et aegrotos, dein etiam divini verbi, Primae Or- dinis Constitutiones vulgo de Albacina (1529) de praedicatione fratrum tractant his yerbis: « Statuimus praeterea, ut verbi Dei concionato- res, cum ad Dei verbum praedicandum iter faciunt, non amplius quam duos aut tres li- bros, quos sibi magis necessarios iudicaverint, secumferant. Superiores vero eos praedicato- res, quos ampliori praedica‘ionis gra’‘2 a Deo praeditos noverint, otiosos esse non sinant; sed in vineam Domini mittant, ut in ea non ‘modo quadragesimali tempore, sed aliis quo- que anni temporibus laborent ». Consitiutiones autem an. 1535-36 alias sapientes rorimas et ca- nones circa praedicationem exercendam sta- tuunt. Quae omnia statuta et monita ad fruc- tuosam praedicationem reddendam, tamquam principia firma et immutata in subsecaventibus Constitutionum recognitionibus servata sunt (Cfr. Analecta, 1889, p. 16 n. 22; Liber Me- morialis, 1928, p. 400-406; Constituticnes, cap. TX). Post an, 1536 in Capitulis generatiius sae- pissime agitur de sacra praedicatione. Consti- -delegisse. tutiones editae an. 1577, Regulae Praeceptum _ renovantes, praescribunt ut praedicato es a Mj. | nistro generali examirentur et approbentur verum Ordinationes generales an. 1596 praedicatorum commit unt Ministris provincia. libus cum suo Definitorio, qui suffragia mittere tenentur Ministro generali ad approbationem, — Munus praedicationis committenduin esse _ tantum post curriculum studiorum expletum, — Constitutionis primum additum invenitur an. — 1609. Capitulum demum generale an. 1884 | iussit ut in singulis Provineiis a. Definitorio— provinciali statueretur Ordo seu Regula mis. siones et exercitia peragendi (Analecta, 1889, _ p- 249-51), Tuxta huius Capituli Gen. moni. — tum pluribus in Provinciis redacta sunt pe- culiaria praedica‘ionis vel concionatorum Di- rectoria. Historiographi, fuse et libenter uberes fruc. | tus evangelicae praedicationis fratruia Cepucci- norum efarrant, necnon magnani veneratio- nem qua apud populos nostri concivnatores gavisi sunt. Constat insuper haud raro re- ges, principes magistratus civitaturr aliique rerum. publicarum duces, verbum Dei aadiendi desiderio tac'i, concioratores Capuccinos sibi Item ad instantiam episcopo-um, cardinalium et SS. Pontificum Capuccini variis in locis se contulerunt ad verbum Dei nun- tiandum, Quod spectat concionatores S. Palatii Apo. — stolici, usque ad an. 1743 desumebartur a variis O-d‘nibus et Congregationibus religio- sis, quos inter nonnul‘i etiam ex Urdine no- stro, sed an. 1743 Penedictus XIV decrevit posthae huiusmodi officium, praedicandi scili- cet apud Aulam Apostolicam, concionatoribus ex Ordine Capuccinorum semper €sse com: — mittendum. (Cfr. peeuliares notitias sub voce — Concionator Apostolicus). - ' Denique pro corovide argumenti de praedi- catione in mentem reyocamus praxim a Capuc- cinis concionatoribus introducta deferendi Crucifixum in actu praedicationis obeundo; ex qua consuetudine alia etiam originem habuit, exponendi scilicet Cracif xum etiam in suggestibus seu pulpitis. De hac re sic legitur apud P. Zachar. Boverio (Annales Ord. Cap., vol. I, p. 109 n. 47): « Capuecini ligneam Cru- cifixi Imaginem in manibus gestantes... m- rabiles in iis (populis) poenitentiae fructus pepererunt. Atque hi primi (uti ferunt) fuere, qui Crucifixi Imaginem (quod prius insolitum erat) in suggestu collocarunt: quem morem @ eo tempore Ecelesia, vel legitimum approba- vit». Paucis autem verbis ita se expr:s'l! Matthias Bellintani a Salé (+1611) in H'sto- ria Capuccira: « Et per dar forza alle parole di Dio, introdussero di tener sul perzamo il santo crucifisso » (cfr. Monum. Hist. O. Cap. vol. V, p. 416 n. 404). — Quaedam de praedicatione radiophonica @ FF. Capuceinis in variis nationibus exercita vide sub voce Radiophonia. ee in ee a tpt 1 a eA ae