BCCCAP00000000000000000001240

Minores (Fratres) 1134 do Fratrum Minorum (O.F.M.) simpliciter - nuncupatus, Ordo FF. Mia. Conveniualium _(G.F.M. Conv.), Ordo FF. Min. Capuccinorum (0.F.M. Cap.). — De FF. Capuccinis ac de FF. Conventualibus (relate tantum ad nostram Congregationem) tractatur sub respectivis vo- - eibus: Capuccini et Conventuales, hic vero de Ordine minoritico in genere quam breviter agimus. I, — Ordini Fratrum Minorum Franciscus Assisiensis initium dedit, cum anno 1209, un- : decim sociis comitantibus, Romam petiit et die 16 Apr. Summo Pontifici Innocentio III obe- dientia praestita, Regulam paucis et simplicibus ‘yerbis constructam Christi Vicario porrexit, qui eam vivae vocis oraculo approbavit. Mira Fratrum et coenobiorum multiplicatio tam intra quam extra Italiam et necessitas me- __ jius praecavendi Ordinis stabilitati novam po- stularunt Regulam, quam Franciscus anno 1221 composuit in 23 capita distributam et dein in duodecim contractam Honorio IJ praesenta- yit, qui Bulla Solet annuere die 29 Nov. a. 1223 eam ratam habuit et confirmavit (vide Re- 5 Adhuec Sancto Francisco vivente, Ordo Mi- norum per totam Europam propagatus erat et Fratres, in dies multiplicati, usque ad Orien- tis et Occidentis plagas pervenerant. Seraphi- cus ipse Pater Aegyptum et Palaestinam, Eyan- gelii disseminandi causa, visitayit (1219) et alios Fratres in Marrochium misit, qui mox ibi, Sancto Berardo duce, Ordinis protomarty- res effecti sunt (16 Ian. 1220). - JI. — Fratres Minores, iam inde ab Ordinis exordiis, viribus incubuerunt: 1) Praedicationi apostolicae simplici et po- pulari ut Sanctus Franciscus et socii; doctae ut S, Antonius et S. Bonaventura; vehementi ut Bertholdus a Ratisbona (+ 1272) et Conradus a Saxonia (+1288); vincenti paganum humanis- mum ut S. Bernardinus Senensis (+ 1444). 2) Exteris Missionibus: usque ad an. 1278, praecipue inter Saracenos et infideles orienta- les; postmodum etiam in Indiis, in Persia, in Sinis (ubi apud Cambalek (Peking) B. Joannes a Monte Corvino (+ 1328) archiepiscopus con- stituitur), in Asia minori, in Graecia, in Africa, in Insulis Azzorris et Canariis. 3) Studiis: S, Antonius Patavinus (+ 1231), primus omnium Lector ab ipso S. Francisco nominatus et studio theologico Bononiensi de- ‘stinatus, praecursor quodammodo habendus est Scholae Franciseanae, quae progressu temporis incrementum et firmitatem accepit a praeclaris ‘eiusdem Scholae Magistris Alexandro de Hales (+ 1245), Ioanne a Rupella (+ 1245), S. Bona- ventura (+1274), Matthaeo ab Aquasparta (+1302), Thoma Eboracensi (+1260), Ioanne de Peckham (+ 1292), B. Ioanne Duns Scoto (+ 1308), Rogerio Bacone (+ 1294) et aliis mul- tis, qui universitates Bononiensem, Cantabri- gensem, Oxoniensem, Papiensem, Parisiensem, Patavinam, Salmanticensem et Tolosanam suo Magisterio illustrarunt. 4) Pietati, paci, caritati fovendis: Fratres Minores, praeter cultum erga Deiparam Virgi- nem Mariam, cuius Immaculatae Conceptionis acerrimi semper assertores et defensores exsti- terunt, diffuderunt etiam amorem et devotio- nem erga Christum Infantem et Crucifixum, SS. Trinitatem, Sanctos Angelos et S. loseph, Pacis insuper et caritatis assertores piis frater- nitatibus oeconomicisque consociationibus pro- vehendis operam dederunt; ad pauperes vero, infirmos aliosque indigentes sublevandos, ho- spitalibus, brephotrophiis, | orphanotrophiis, xenodochiis aliisque id genus Institutionibus ubique erigendis indesinenter se devoverunt. Insuper pauperum inopiam sublevarunt per ar- gentarias mensas, quae vulgo « Montes pieta- tis » vocantur, passim erectas a Barnaba ab In- teramna, vulgo a Terni (+ 1474), a Bb. Michae- le de Careano (+ 1485), Bernardino de Feltria (t 1494), Bernardino de Bustis (+ 1500) aliisque multis Fratribus de Observantia atque a Con- are Lateranensi V necnon a Leone X adpro- alas. Ill. — Remotis Fratrum Spiritualium dissi- diis, qui an, 1317 a loanne XXII condemnati sunt, et molestissima theologorum controversia de Christi et Apostolorum paupertate ab eodem loanne XXII tandem sedata ac de medio subla- ta, Ordo Fratrum Minorum quosdam ferventes viros suscitavit, qui Ordinis restaurationi o- peram dedere. Horum dux et antisignanus in Italia fuit B, Paulus de Trincis (+ 1390), fau- tores vero praecipui exstiterunt S. Bernardinus Senensis (+1444), S. Ioannes a _ Capistrano (+ 1456), S. Iacobus de Marchia (+ 1476); in ‘Hispania, Gallia et Germania alii sanctitate praeclari viri, quos inter S. Petrus Regalatus (+ 1456) recensetur. Sie pacifice obtenta re- stauratio in Constantiensi Concilio (1415) rite probata fuit, Regularis Observantiae nomen sumpsit sibique adjudicari obtinuit a Minoritis Conventualibus coenobia Portiunculae (1415- 32), Montis Alverniae (1431), Terrae Sanctae (1436), S. Mariae de Aracaeli in Urbe (1445), Eugenius autem IV bulla Ut Sacra Ordinis Minorum die 28 [ulii 1446 edita, regulari Ob- servantiae regimen liberum attribuit per pro- prios Vicarios, confirmandos tamen a Mini- stro Generali, qui exinde, ad auctoritatem suam plenius designandam, « Minister Genera- lis totius Ordinis FF. MM.» appellari coepit. Ea tempestate alii quoque surrexerunt plenae Observantiae Regulae zelatores ut Amadeitae, Capreolanti, Clareni, Coletani, et alii. Ne au- tem ulterius divisiones et subdivisiones mul- tiplicarentun, Leo X conatus est antiquam unitatem in Ordine restituere, distinctionem inter Communitatem et Regularem Observan- tiam abrogans; sed, cum minime potuisset, bulla Jte vos in vineam meam (29 Maii 1517), Observantiam cum ceteris supra memoratis fa- miliis seu reformationibus in corpus sui. iuris a Communitate distinctum constituit praece- pitque ut proprium Ministrum Generalem ha- beret, ‘cui esset tradendum sigillum Ordinis