BCCCAP00000000000000000000761

232 SECTIO IV: DE VITA SPIRITU.A.LI Veri autem restauratores et fautores spiritualitatis franci– scanae in Gallia fuerunt Ludovicus a Besse (1821-1910) et Exu– perius a Prats-de-Mollo (1837-1917). Siquidem horum primus doctrinae mysticae non solum cultor fuit et magister, sed vi– tam quoque inysticam vixit; exstitit praeterea exquisitus ani– marum moderator et suis elocubrationibus optimum dedit emo– lumentum studiis mysticis; doctrina S. Teresiae et S. Joannis .a Oruce imbutus sententiam tenuit et propugnavit vocationem ad contemplationem esse universalem, id est, quod haec ora– tionis forma a Deo omnibus hominibus bonae voluntatis datur, ut instrumentum necessarium et efficax ad perfectionem acqui– rendam (1). Ipsemet egregie disseruit de variis orationis sp eciebus, de oratione dominica atque de Virginis Mariae maternitate; quae quidem omnia scripta opera in varias linguas translata sunt (2). Pariter inter primarios sui aevi rei asceticae et mysticae cultores adnumeratur Exuperius a Prats-de-Mollo, cuius tamen devota soripta melius ad asceticam quam aa mysticam accom– modantur; is tractatus amplius decem et septem composuit, quorum aliqui saepe editi et in varias exteras linguas su nt trans– la ti; inter hos non parum eminent commentaria de Maria Mag– dalena ex evangelio deducta, quae egregium vitae spiritualis compendium constituunt, scriptoris via et ratione omnino pro– pria exaratum, ab ipsomet Leone XIII laudatum (3). Neque si- ascétique su1· la vie et les éci ·i.ts du P. Ambroise de Lonibez, Saint-Etienne, 1881, et ex lingua italioa gallioe reddidit opus Alexii (Segala) a Salo oiroa pnrgatorimn (París, 1880). (1) Has qnaestionea exposuit sequentibns elticmbrationibus: La 1nystiq1te jran– ciscaine, in Études Fi·anc., 1901, t. V, p. 149-170; De l'oraison mentale et de la oon– te11iplation, ibid., 1910, t. XXIII, p. 171-184; Éclaircissenient sur les oeutn·es 1nystiques de S. J ean de la Groix, Paria, 1~93; veraio italioa, Milano, 1905, et anglioa, New York, 1927. Cf. AOC, 1910, t. XXVI, p. 372; HILAIRE DE BARENTON, O.F.M.CAP,, Le P. Ludovic de Besse, t. I, p. 238-313, Paris 1913; REMIGI DE PAPIOL, Una glo– ria fmnoiscana: El M. R. P. Liidovio de Besse, in Estudis F'ranc., 1436, t. XLVIII, p. 35 sq. (2) La science de la priere, Rome, 1903 et Paris, 1924 ; versiones italioa, Siena 1905; germanica, Regensburg, 1909; anglioa, New York, 1925; La scie1tcB ,fa Pater pon,· fafre suite a la science de la p•·iere, Rome, 1904 et Paris, 1926 ; Marie révélée a 888 en/anta, Rome, 1906 et 1910; versio hispanioa, Baroelon n., 1917. (3) S. Madeleine dans l' Évangile, 3 voll., Paris-Tournai, 1888 ; Petites médita– tions sur les mysteres de la Sainte Enfance de N. S. Jésus Glwist, P aria, 1869; Enti-e– tions spirituels s1ir les ve1·t1is ohrétiennes, 2 voll., PariM, 1895. Omnia scripta huius

RkJQdWJsaXNoZXIy NDA3MTIz