BCCCAP00000000000000000000590

kizun eder batean zeuden, eta Jaun-artzeko Meza Gotzai jauna ematen ari zan. Itxas-gizon gazte-mardul-sendo - bizkor sail aundi ura, ofela jantzi-ta, ikustean, Gotzai jauna afitu zan. Euskaldunak ziraia ta Jaun-aundia ar– tzera joan ziraia ikasi zuanean, pozak biotza urtu egin zion, eta su aundi-gozoz, an zeudenai itzal– di samur-eder bat egin zien, euskaldunen sin 'ste · ona, ta berak ikasi bear zutena azaldu-goratuaz. ltzaldi bero-pozgafi ura entzuteaf1, askok ne– gar egin zuten, biotza samurtu-ta. «Artagan Men– dikoak» ere, ingles-izkeran zekitenak batez ere, malko eder eta ugariak bota zituzten. (lngles-iz– keran zekitenak diot, angoen izkera lnglatefakoa dalako, ta euskaldun askok, toki oietan ibili bear izaten duten geyenak heintzat, inglesez trebe sa– mar jartzen diralako.) Beren guraso ta etxeetako– ak ori ikusi izan balute, jaien poza, e? Pozak zoratzen zegoan Gotzai jauna alako edertasuna ikusi ezkero, ta e-zin egonik bezela, itxas-gizonak itxas-ontzira joan zfranean, Gotzai jauna berengana laster joan zan, guztiai zorionak ematen. Guztiakin itzegin zuan, eta buru egiten zuanak izkera artan ederki zekialako, oni sekula– ko goratasun eta zorionak esan zizkan, onek bere mendelfoai aren izenean esateko. Etzan ortan gelditu. Kai artatik irten eta itxa– soan ufuti zeudenean, itxas-ortziko Agintari-buru– ari Gotzai jaunak, ari gabeko tresnaz, itzegin zi– on. (Tresna auek oraindik izenik euskeraz ez du- :-: 250 :-: