BCCCAP00000000000000000000590

jaunak bere alde e~ango zituala. Bafia tzer gerta– tu zan? jGuztiak anayaren alde! iTa afebarentzat? jGuztietan kale! Ori ikusi-ta, ango zezioak betiko erabaki-ta geldituko ziraia Apaiz jaunak uste zuan; bafian afiturikan geratu zan, afebak anayari itz abek e– saten zizkala entzutean: Gaur esandakoak ire aldekoak izan dituk; batia beste batzuetan burua beeratu bearko ukek, bai... Au entzun bezin laster, Apaiz jaunak esan zien: Agur, agur, alpetikan gabiltza. Atso onen afokeriak ezufetako mam:an zaflak dauzka. Guz– tiak setatia dala diote, bana nik oraindikan geyago esango det. Seta ber-bera da. Au esan eta joan zan. Bide osoari, eta andik aufera askotan, bere artean esaten zuan: Gure buruaganako zalekeriak jnolako ondorenak dakaz– kian! Besteen aunditasun, ontasun edo bikainta– suna aitortu bano lil nayago! iGu oker gaudela aitortu? · {"Uk"tlfOOOHe.'HIOffOllttfl Arokeriak itxutzen gaitu. ltxua fiakaitu izaten da. Besteak diotena nekez·sinisten du. Gure burua askotan zapaldu bear degu. Ori egin gabe zoriontasunik ez. ·:-: 150