BCCCAP00000000000000000000583

DE CONVERSIONE EUCHARIST!CA, th. 3, n. 380 195 380. Explica.tio.-Ad hujus argumenti viin rite intelligendam non– nulla per prius exponi debent: a) Quid significet pronomen demon:strativum: «Hoc». _.:.. :Pronomen demonstrativum <<hoc» demonstrat illam substantiarn connaturalem, quae sub propriis accidentibus continetur, nisi ex natura rei, vel ex or– dinatione humana, aliud determinetur. Unde si . supponas aliquam substantiam invisibiliter contineri sub illa quam accidentia propria demonstrant ad sensum, pronomen «hoc» nequit illam demonstrare, nisi, vel usu conmmunt vel ex ordinatione humana, unum ad continendum aliud ordinetur. Sic demonstrata lá– gena vini, recte dice:re potes: «Hoc .est vinum». Dum, e contra, si suppo– nas adesse sub pomo nummum quoddam aureum, ·non posses sine· faUa-· cia, 1llud demonstrando, dicere: «Hoc est nurnmum aureum»; sed. potius dicere deberes: <<Hic est nummum aureum,'» Sed si, per miraculum divinitus factum, substantia pomi desineret esse, manentibus dumtaxat speciebus seu accidentibus pomt posses op- . time cum omnimoda veritate- dicere: «Hoc est nummum aureum.» Haec applica in praesentl, et cum proportione raciocinare. b) Quid sit propositio speculativa, quid vero p;ractica.-Propositio speculativa e:nuntiat id quod verum praeexistit, sed non efficit verum id quod enuntiat; in his igitur propositionibus, per prius est veritas on– tologica, quae pastea enuntiatur. Propositio vero practica est illa quae in tantum est vera in quantum, ipsa enuntiatione; efficitur ut sit verum id quod enuntiatur; veritas igi– tur ontologica non est nisi consequenter ad enuntiationem, ipsaque enuntiatio est mensura ipsius veritatis ontologicae, ita ut tantum ba.:. beatur in veritate ontologica quantum in ipsa propositione enuntiatur; veritas óntologica cum non sit, necesse est ut. vi verborum in ipsa enun- tiatione efficiatur. · Uti per se evidens est, ut quaelibet propositio sibi constet, necesse est ut perf,ecta ·et objectiva sit adaequatio ínter esse subjecti et esse praedicati; hanc adaequationem propositio speculativa supponit, eam– que enuntiat; e contra, propositio practica efficit, quia non praeexistit; secus propositio practica esset manifesto falsa, cum enuntiaret id quod a parte rei est merum nihil. Si haec omnia in mente retineas et clare intelligas, rursus legas ar– gumentum supra expositum, et videbls illud omnino convenire cum his verbis, quibus Card. Franzelin suam dissertationem compendiat: «Paucis verbis, ut·propositio: «Hoc est corpus meum» sit vera, neces– se est terminum demonstratum pronomine «hoc», tune, quando enun– tiatur praedicatum, esse Corpus Christi; at pronomen «hoc» non potest demonstrare Ca(f'pus Christi sub his accidentibus panis, quando subest substantia eis propria et connaturalis, h. e. substantia panis; sed ad hanc Corporis Christi demonstrationem requiritur ex dictis ut ipsum solum sine substantia panis eis subsit, ac proinde requiritur ut succe– dat sub his accidentibus excludendo substantiam panis» .(33). Nec aliter el. Billot: «Recta igitur expositio verborum formae est: Hoc, seu contentum sub his speciebus (quod a parte rei erat panis in primo. demonstrationis instanti) est (consequenter ad vim verborum (33) FRANZE'LIN, op, cit., pag, 257.