BCCCAP00000000000000000000545

698 I PE. 1. 6-7 b) cxsultatio illa dicitur infra v. 8 « lactitia inenarrabilis et glorificata »; quod non fict nisi in tcmpore novissimo, cum Christus apparucrit; e) insuper, videtur statui aliqua oppositio inter « in quo », et « nunc », eiusdcm vcrsiculi. Alteram interpretationem (« in quo », sensu reali, = de quo su– pradicto, vel « quocirca » cxsultatis vel exsultate), tcncnt antiqui, Ven. BEDA, Esnus, CoRN. A LAPIDE. - Et hoc videtur melius rcspondere textui graeco, qui habet tempus praescns « exsultatis »; igitur non re– spicitur tempus futurum, novissimum, sed motivum gaudendi iam nunc in praesenti; quasi diceret: « in quo, id est, ob hereditatem pre– tiosissimam vobis reservatam in caelis, maxime vero oh sollicitam curam qua Deus vosipsos custodit ut illam hercditatem tandem ali– quando adipiscamini, magnum m.otivum cxsultandi habetis ». Nec ob– stat quod statim subiungitur de tristitia praesenti oh tcntationes: nam utrumque potest simul consistere, pro diverso aspectu quo conside– rantur tribulationes: « Omnis disciplina, dicit Paulus, in praesenti qui– dem videtur non esse gaudii, sed moeroris: postea autem fructmn pacatissim.um ... reddit iustitiac >> (Hcb. 12, 11); et « superabm1do gau– dio in onuü tribulatione nostra » (2 Cor. 7, 4); cfr. etiam Act. 5, 41; Iac. 1, 2; etc. Igitur disciplina, affiictiones quibus christiani probantur a Deo, contristant cos et moerorc afficiunt: at cogitatio de origine harum affiictiomun, nempe a Deo, qui tamquam Pater filios suos in– struit, quo signum certum·habent se esse filios genuinos, et non adul– terinos (Hcb. 12, 6-8); maxime vero spes certa retributionis futurae, ingerit christianis gaudimn et cxsultationem, eo vel magis quod tri– bulatio brcvis crit, fructus autem illius copiosas et exccllcns ac sine fine (2 Cor. 4, 17). - Ita fit ut gaudium possit esse simul cum moe– rore, proprio et naturali tribulationis, im.o possit illum superare, et gaudcre de ipsa tribulatione. « Modim111 111mc si oportct contrístari ... »; modicum, id est, ad breve tempus, nunc contristati (gr. Au1DJ&±vn:c;) diversis tentationibus, sen probationibus et affiictionibus. « Si oportet », hoc est, si ita res ferat; idem est ac quod infra 3, 17 dicitur: « si volw1tas Dei velit ». - Hanc parenthesirn « si oportet », ponit, quia affiictiones non continuo, neque onmes, vel saltem non aequales onu1es urgent; sed si ita Deus dispo– nat, ne recusent modican1 et brcvem mmc contristatione1n subire. v. 7 - « Ut probatio vcstrac fidci ... »: hic ponitur finis Dei in mit– tendis affiictionibus. - Verbum gr. -ro ~oxf¡uov quod Vulgata reddit « probatio », significat imprimís i11stm111cnt11111 probatio11is, v. gr. ignem