BCCCAP00000000000000000000545

688 VITA S. PETRI petiisse; aut Corinthum, ubi notus erat (1 Cor. 1, 12; 3, 22; 15, 5) ivisse. - Non apparet in historia usque ad a1mmn 50/49 in Concilio sic dicto Apostolormn ad Hierusalem celebratmn, in quo ipse primas partes habuit in decemendo hoc quod ad rem faciebat, congruenter ad id quod antea docuerat de libertate gcntilimn quoad legalia, cum 111 ecclesiam admittebantur. Ex I Ep. ad Cor. apparet Petrum magna in illa ecclesia gavisum auctoritate, sicut Paulus et Apollo: an non forsitan ibi fuerit? - Multi id negant, et ut opinor, merito: nam Ecclesia Corinthiaca certe fm1data est a Paulo, qui uti ipse dicit non praedicabat nisi ubi alii nondum id fecerant, « ne super alienurn. fundamcntum acdificaret ». Auctori– tas qua gaudebat, cxplicari sufficicnter potest e praedicatione Pauli alionunque de Primatu Petri, quem proinde Corinthii cum Christo coniungunt, et Cepham appcllant. W. VREDE putat eum aliquandiu Co– rinthi conunoratmn fuisse. luxta antiquissimam et constantem traditioncm, Petrus din Romae cuius ecclcsiac praefuit, commoratus est, ibique tandem sub Nerone die 29 Iunii a. 67 martyrio per crucifixioncm, capite dcorsum verso, coronatus cst. - Hinc, circa a. 64 scripsit ad ecclesias Asiae priorcm, et scrius iam morti proximus altcram Epistolam scripsit: Babylone 1 Pe. 5, 13 nominata, cst iuxta longe probatiorem scntcntiam Roma. § 3 - LECTORES Epistolae sm1t christiani peregrinantes sen com– morantes in illis regionibus Provinciae Asiae (Minoris), quae in inscri– ptione (1, 1) nominantur; videlicet, Ponti, Galatiae, Cappadociae, Asiae et Bithyniae. - Disputatur utrmn fidcles quos alloquitur Petrus, sint christiani ex iudaeis, an ex gentibus conversi. Multo probabilior est sententia, hos ultimos alloqui, si non unice, saltcm praecipue. Eorum cnim vitam ante convcrsioncm ita dcscribit, ut clare appareat eos non e iudaismo, sed ex gcntibus vcnisse. - Prior eorum vita erat in igno– rantia et dcsideriis atqne concupisccntiis (1, 14); in vana conversatione patemarum traditionmn (1, 18); in cultu deonun inanimn, cui ex inolita patrum vel maiorum consuetudine vacabant. Vocati dictmtur e tcnebris ignorantiac et erroris ad admirabile lmnen vcritatis Dei; et qui antea non erant populus Dei, sed quasi cxclusi a Dei miseri– cordia, nunc sm1t populus Dei, et misericordiam Illins consecuti (2, 9. 10). Moncntur vitare vitia gcntilimn, in quibus aliquando vixenmt; non curantes admirationc111 vel vituperia aliorum quondam socionm1 (4, 3 sq.). - Hace onmia potius congruunt ctlz11icoclzristia11is.