BCCCAP00000000000000000000545

EP. IACOBI. - DOCTRINA i\IORALIS 683 proximum tmun sicut tcipsum », et dicitur « lcx rcgalis » (ibi). - Quantmn momcntum tribuat Iacobus caritati proxirni vel ex eo solo apparet quod in tam brevi Epístola 19ies adhibeat vocern. &8ü,qi6c;, et scmel &8:s).qi·~ (2, 15), et sic tata pcrvaditur spiritu fratcrnitatis et caritatis. - Caritas proximo exhibcnda est positive et negative: a) positiuc, ei subveniendo non verbis solum, sed efficaciter, et quidem sive in neccssitatibus rnaterialibus per be– neficcntiam (1, 27; 2, 15 s.), sivc in spiritualibus, in ordine ad salutem, per orationcm (5, 16), et zelum animarum (5, 19 s.): b) 11cgatiuc, vitando quid– quid caritati contrarium cst; v. gr. iniustarn. acccptionem pcrsonarum, qua paupcrcs et humilcs despiciuntur (2, 1-13), malcdictioncs (3, 9-11), zelum amarum et contcntiones (3, 14), lites (4, 1), detractiones et indicia (4, 11 s.), querelas (5, 9). Plura capita huius doctrinae, tum dogmaticae tum moralis, dcsumun– tur a Iacobo ex patrimonio traditionali religionis iudaicae, prout in V. T., praescrtirn. in libris Sapicntialibus, habetur: cae tamen virtutcs vivificantur spiritu novo christianisrn.i. - Iacobus iudaeochristianis scribcns, qui rcli– gioncm V. T. cognoscebant, quippc qui in ca cducati fuerant, voluit scqui eamdcm methodum pacdagogicam. Christi, qui praedicans Evangelium et fundans Ecdcsiam, vetercm Rcvclationem non abiccit, sed pcrfccit, clariori eam luce perfundcns, et novam addens, atquc doctrinam moralcm pcrfcc– tiorcm proponcns. Ita Iacobus hausit quidcm ex ditissimo Vcteris Testa– mentí thcsauro, et ex avita rcligionc et asccsi, quac ultimis tcmporibus ma– gnos progressus fcccrat; sed ctiam quaedam inscruit ex cvangelica doctrina et praxi christiana. Hace eleme11ta spec1ficc cliristia11a sunt rclativc pauca: sed ea sufficiunt ad totam Epistolac doctrinam, fcrmcnti instar, clevandam et transformandam. Hace dementa sunt: a) mentio Iesu Cliristi, Dei et Domini gloriae, bis facta (1, 1; 2, 1); itcm <( nomen pulcrum » et <( nomen Domini », de Christo prae– dicaturn (2, 7; 5, 14): b) Pamsia Christi Iudicis (5, 7-11): e) regcneratio horninis per vcrbum veritatis (1, 18): d) conuncndatio gaudii in tribula– tionibus (1, 2-4): e) dehortatio ab ambitione docendi (3, 1 ss.), quae vix in iudaismo rabbüúco concipiebatur: f) prohibitio iuramenti (5, 12): g) un– ctio infirmorum, ut ritus externus gratiam significans, contincns et con– ferens, id est, ut Sacramentmn (5, 14 s.): ítem probabilis allusio ad bapti– smum (2, 7), et ad confcssionem (5, 16): h) momcntum l}Uod datur fidei in tota Epistola, (secus ac fiebat in iudaismo), et doctrina specialis de fide et operibus (2, 14-26): i) insistentia qua commendatur oratio in omnibus vitae adiunctis (1, 5-7; 5, 13-16) redolet doctrinam et praxim Christi: j) deni– que notio « mundi >> corrupti, iiúmici Dei et religionis immaculatae (1, 25s.; 4, 4-10). Hace mrnúa dementa christiana desumit Iacobus ex praedicatione apo– stolica, praesertim ex ca quae dcinde in traditione synoptica servata est, tum ma..xime in 'sermone montano', tum etiam in aliis partibus Evangelii.