BCCCAP00000000000000000000545

682 EP. IACOBI. - DOCTRI~A :\10RALIS 2° - D o e trina m o r a 1 is . Posita veritate dogmatica rcge11era– tio11is (1, 18), debet horno iuxta hanc suam dig1útatem agere: et ideo, a) ini– micis ei insidiantibus perpetuam luctam indicere, concupiscentiis obsistendo (1, 14 s; 4, 1-3), spiritum mundi fugiendo (1, 27), diabolo resistendo (4, 7); b) christianus ne deiciatur rebus adversis, undecumque eae proveniant, sed patienter, imo et cun1. gaudio ob spem 'coronae vitae' a Deo repromis– sae, eas sustineat (1, 2-4; 1, 12; 5, 7-11); e) vitia _f,1giat, nimirum duplici– tatem animi maxime in oratione (1, 6-8; cfr. 4, 8); acceptionem persona– mm (2, 1-13); ambitionem docendi, et immoderantiam linguae (3, 1-12); immersionem in negotiis mundi (4, 13-17); immodicum divitiarum amorem, et a1úmi crudelitatem (5, 1-6): d) virtlltes colat, religionem puram et imma– culatam custodiar (1, 26 s); Deo appropinquet (4, 8); sapientiam veram sectetur (3, 13-18), eamque a Deo in oratione postulet (1, 5). - Virtutes autem quae speciali modo a Iacobo commendantur sunt tres tl1eolo,~alcs, et praeterea patientia, humilitas (4, 6. 10), sinceritas in loquendo (5, 12), zelus animarum (5, 19 s.). F id es in Epístola Iacobi habet momentum fundamentale: non est simplex adhaesio intellectus verbo veritatis, sed ea consideratur potius sub aspectu dynamico, ut principium operationum, quae cius exsistentiam pro– bant: quidquid fidcs reprobat, tollendum est; v. gr. acceptio personarum vitanda, quia cum fide Christi inconciliabilis cst (2, 1); quidquid ca cxigit, amplectendum est: ideo oratio facienda est cum fide (1, 6; 5, 15-18). Fides ,quae non habet opera, vana cst et mortua (2, 14-26). S pes autem, (licet vox tAm,;; non occurrat in Iacobo), implicite ha– betur in illa fide quae commendatur in oratione, et quae non est disiuncta a fid11cia, nam eius motivum est bonitas et largitas Dei (1, 5 s.); et in spe prae– rnii, quae fundatur in promissione divina, et in Eius fidclitate (1, 12): úno– µov~ autem quam commendat, includit spe111, est enim potius quam simplex patie11tia (uti eam vertit Vulgata), patic11s et constans exspectatio, sicut ea quam habet agricola percipiendi fructus laboris sui, et quam habuerunt prophetae, et Iob, a Deo post labores remunerati (5, 7-11). Caritas (etsi vox &:y&m¡ exsulat ah Epistola), adhibetur in Ep. Ia– cobi sive de Dei erga hominem, sive de hominis erga Deum et proximum dilectione. 1) Caritas Dei c1;ga liomi11c111 apparet luculenter a) in huius rege– neratione, quae procedit ex Dei bonitate, ex libero et gratuito dono Eius (1, 18); b) in zelotypia vcl aemulatione qua prosequitur Dcus spiritum hominis, cuí « maiorem dat gratiam » (4, 5 s.). - 2) Caritas liomÍllis crga Dc11111 proponitur ut condicio sine qt1a 11011 ad obtinendam « coronam vitae» seu 'rcgnum', quod nonnisi dilige11tibt1s Dct1m rcpromissum est (1, 12; 2, 5). Hanc caritatem erga Deum ostcndit horno per rcligionem (1, 26 s.), et per plenam subiectionem divinae voluntati (-1-, 6. 7. 10. 15), etiam in rcbus ad– versis, a Deo dispositis aut pennissis (1, 2 ss.; 5, 11 ss.). - 3) Caritas e,;ga proxi111t1111: praeccptum caritatis citatur (2, 8) iuxta Lev. 19, 18: « Diligcs