BCCCAP00000000000000000000545

662 IAC. 2, 21-23: FIDES ABRAHAE (Rom. 4, 18), « contra spem in spem credidit », et ob suam hcroicam obedientiam, qua non solum Deo vocanti annuit, sed etiam filii wüci immolationem praecipienti paruit. - Paulus laudat praesertim eius fidem; Iacobus pro diverso suo scopo immoratur in consideratione obcdientiae eius, quae eiusdcm fidei erat manifestatio et fructus. Omnium autem operum loco commemorat illud quod fuit praeclarissimum in vita Abrahae, et quod signat culmen suae perfectionis moralis, nempe, inunolationem filii sui Isaac super altare. Iustijicatio Abrahae de qua hic sermo est, et quae operibus attrib1útur (:!:; spywv sotx.Cltw&-r¡), non est prima iustificatio, qua quis ex statu peccati transfertur in statum gratiae, - hanc eni.in Abraham a multo iam tempore obti.irnerat (cfr_ Gen. 15, 6), - sed Íl1telligenda est de sewnda iustificatione, sen incre– n1e11to gratiae et sanctitatis 22. - Praeter hoc augmentum iustitiae in verbo sotx.Cltw&-r¡ expressmn, continetur quoque in co declaratio divina iustitiae Abrahae; Deus publice dedit ei testimonium de egregio opere iustitiae quod complevit, dum praetulit voluntatem Dei amori natu– rali erga filium. - Alii putant per verbmn sotx.Cltwfh¡ intclligendam esse hic benedictionem amplissimam Abrahae et semini eius t1mc pro– missam cum iuramcnto: « Per mciEctipsum iuravi... , quia fecisti hanc rem... , benedicam tibi... , et be11edicent11r in serni1Ze t110 011111es gentes ter– rae )> 2 3. - Iacobus proponit cxemplum Abrahae prout ex tota vita sua ex Sacra Scriptura nobis nota patet: ipse est typus viri iusti et viri pariter operosi, qui Dei voluntatcm semper fidclitcr cxscquitur. Ideo, q1ú ad exemplum Abrahac iustus appellari et csse voluerit, debet praeter eius fidem, cius simul activitatem imitari. v. 22 - Sed ut nerno putet iustificationem Abrahae fuisse ex ope– ribus qua talibus, cxplicat mide ea habuerint talcm vim: « quia jides cooperabatur operibus illi11s », ea vidclicct inspirando, iubendo et ad Demn ordinando; secus illa opera, a naturali Patriarchae activitate procedentia non fuissent apta ab bonum iustificationis ei conferendum. Sed si fides, dmn operibus cooperatur, confert illis talem dignitatem ut reddant Demn homini propitium, hominen1que Deo gratum; ctiam fides accipit ab operibus suam consununationem seu perfectionem, sicut arbor perficitur a fructibus, et quaelibet facultas ab exercitio proprii actus. - Unde neque fides sine operibus, neque opera quae non sunt a fide, possunt aliquid 111 ordine supematurali. 22 Cfr. Conc. Trid., sess. 6, c. 10, can. 24. 32: (E11c/i. Sy111b., nº 803). 23 Cfr. Grn. 22, 16-18. - MEINERTZ M., in h. l.