BCCCAP00000000000000000000545

660 IAC. 2, 19: FIDES DAEMONUM Magna profecto vis huius secw1d.i argumenti, a pugnaci socio quem sibi Iacobus ad.im1git, allati ad confundendam iactantiam adver– sarii: sed antequam ab arena discedat, eum perurget novo eoque for– tiore argm11ento, ex fide daemonum desumpto. v. 19 - « Tu credis qrwniam 111ms est Deus. Bene facis: et daemones credunt, et contremiswnt ». 'Tu cred.is' respondet verbis v. 18 'tu fidem habes': sed fides, quae generice tantum ibi conunemoratur, hí:c magis quoad eius obiectW11 deterrn.inatur, adducto praecipuo eius articulo: 'cred.is quoniam unus est Deus', id est, DeW11 esse unum. Non quod hoc exhauriat obiectum fidei illius hominis, cum enim sit christianus (vv. 14-16), putandus est amplecti doctrinam Evangelii (1, 18. 21. 25), in specie antem ea quae referuntur ad Christum, Dominum gloriae (2, 1). Sed volens compendio exhibere omnia credenda, ponit loco onuuum articulum fundamentalem unitatis Dei; cmn monotheismus sit lapis angularis totius religionis revelatae, tam Veteris quam Novi Testamenti. Sive haec verba legantur interrogative, ut faciw1t praecipuae edi– tiones criticae (W. H., TiscH. Son. Voc. MERK, BovER), = 'credisne tu Deum esse umm1?'; sive habeantur ut sententia plana (ut legit Vg.ta, et BARDEHNEWER), loquens ultro conced.it , vel concedere paratus est, adversarÍlm1 suw11 habere fidem in w1un1 De1U11, quam sibi attribuit: ita concluditur ex laude qnam ei defert: 'bene facis'. Credere in DeW11 est actus bonus; et fides etiam informis quae in peccatore manet, est per se res bona, immo excellens, utpote habitus supematuralis infusus, qui non anúttitur nisi per actum contrarÍlm1, nempe per peccatun1 infidelitatis. - Est igitur laus fidei per se, sincera quidem, sed non plena, quia deest illi fidei cond.icio sine qua non, nempe opera (v. 18). Ideo subiungit: « et daemones cred11nt, et contre111isc1mt >>. Bene q1údem facit ille credendo Deum unum: at animadvertere debet, etiam dae– mones jdem credere, et nihil eis prodesse, immo hoc ipsum (1uod cred1mt, essc eis causan1 niaioris tonncnti; cognosnmt Detm1 cxsistere, et csse iustmn, et in suis decrctis immutabilem, et ipsos nmnquam evasuros iustitiam Dei vindicativam. - Iacobus non vult asserere aequalitatem fidei hominis illius et daemonmn, sed sinulitudinem utriusque quoad effectus: talis fides inutilis est, inuno et damnosa. De fide dae111onu111 hace tcne: daemoncs credcrc coactos cvidentia signo– rum, quam habent ex naturali intellcctus pcrspicacitate; in eis autem non esse virtntem fidci, sed « credulitatem necessariam, pcr quam potius diccnd.i sunt scntirc veritatem, quam ipsi conscntire » (LoRINI, h. l.)