BCCCAP00000000000000000000545

EP. IACOBI. - ANALYSIS 655 tiones multiplicat, quasi dialogum cum lectoribus fmgens, ut eormn attentionem excitet: aliquando videtur imitari methodum diatribes, adversarimn fictmn inducens, eumque perurgens, vel interlocutorem fmgens qui verae doctr:inae auctor:is calculum adiciat (cfr. 2, 18 s.). § 8 - ANALYSIS EPISTOLAE lACOBI. Indicamus tantmn diversa argmnenta quae tangit Epistola: Post i11scriptio11e111 (I, 1), senno est, ad modmn introd11ctionis, de tentationi– bus, quarmn duas classes distinguit, bonas scilicet et malas: de illis agit, I, 2-12, dicens eas utiles esse ad moralem hominis perfectionem, in tantum ut de eis potius sit gaudendmn quam tristandum (I, 2-4) : constantia in eis ob Dei amorem perferendis, corona vitae remune– rabitur (1, 12). Tentationes malae sw1t illae quae ad malmn sollicitant; et istae non veniw1t a Deo, sed a propria concupiscentia; Deus non– nisi boni auctor est; et ab Eo provenit illud bonmn fundamentale, unde cetera omnia bona nobis obveniunt, regmeratio nostra spiritualis per verbmn veritatis (1, 13-18). Corpus Epistolae: (I, 19-5, 11 ). Erga « verbum veritatis » quo horno regeneratus est, habcntur officia, quae nota illa propositionc trimem– bri I, 19 continentur: « Sit... omnis horno a) vclox ad audiendmn, b) tardus autem ad loquendmn, et e) tardus ad iram >>, qua breviter dcl:ineata (I, 20-27), transit ad fusiorem singulanun eius partium ex– positionem. A) Pars prior logii « vclox ad audiendum » exponitur c. 2, 1-26, per instructionern de fide. In prima parte capitis (vv. 1-13), reproba– tur aliqtúd quod cmn fidc concil:iari nequit, scilicct acceptio persona– mm: in altera (vv. 14-26) de fidc ipsa disseritur, quae viva est aut mor– tua, prout opera ipsi confonnia habet, vcl iisdem caret. B) Pars altera logii « tardus ad loquendum » tractatur in cap. 3, yer instructionem de periculis linguae, a qui.bus omnes, praecipue vero rnagistr:i, cavere debent (3, 1-12), qui « bona conversatione » (3, 13), et caelesti sapientia praediti esse debent; cuí opponitur falsa sapientia, quae « terrena, animalis, diabolica » est (3, 13-18). C) Tertia pars logii, « tardus ad iram », est obiectum cap. -1-, et primae partís cap. 5 (vv. 1-6). Ir a consideratur latiori sensu, ncn1pe ut affectus animi inquicti, in seipsum blandí, in proximum duri, in Demn superbi, propria conunoda quaerentis, iura proximi negligen– tis, de Deo non curantis.