BCCCAP00000000000000000000545

654 EP. IACOBI. - CANONICITAS mianae, quae ibi (simul ac alibi, in Hispania, Italia, Gallia) oriebatur, et quae Epistolam Iacobi continebat, sicut ex eius codd. constat 18. - Praesertim vero notatu digmun est, in hac ecclesia africana, (ubi silentium quorumdam testium obicitur), confectum fuisse ad finem saec. IV (Conc. Hypponensi, a. 393; Carthag., a. 397) Canonem inte– grum librorum sacronun, in quo Ep. Iacobi nominatim includitur. Iste Canon, in Conc. Carthaginiensi II an. 419 resumptus, mittitur Romam pro confirmatione ad S. Bonifatium I Pp., addito isto motivo: « quia a Patribus ita accepimus in ecclesia legendum » l 9. Idem fiebat Romae sub idem. ferc tcmpus, declarationibus Pontificum, S. DA– MASI in Synodo romana a. 380/82, S. INNOCENTII I in Epistola ad S. Exupcrium Tolosanum a. 405, et S. BoNIFATII I, a. 419. - Ita facta est in universa Ecclcsia unitas in quaestione de Canone Scripturarum: et dehinc Epistolae Iacobi auctoritas a nemine in dubimn vocata est, usque ad M. LunrnRUM, qui cam negavit eo quod doctrinae suae de fide adversabatur. - Sed Canon Conciliormn africanorm11 s. IV sancitus et de fide definitus est a Conc. Tridentino, dicto anathemate in cos qui 011111cs et si11g11los libros, in superiore canonc recensitos, pro sacris et ca11011icis non suscepcrit 20. § 7 - DESCRIPTIO EPISTOLAE IACOBI. Constat quinque capitibus, 108 versículos simul continentibus. Habet formam. Epistolae, licet non onmia elcmenta huic generi pro– pria exhibcat; v. gr. deest salutatio finalis: habet tamen inscriptio– nem (I, 1.) ctm1 nomine mittentis (Iacobus), cnm indicatione lectorum ('Duodecim Tribus Dispersionis'), et cnm apprecatione boni ('salu– tcm'). - Scriptor retinet continuum et intimum contactum cmn lectoribus, per iteratam q11i11decies compellationem « fratres », « fratres mei », « fratrcs mei dilcctissimi >> (cfr. 1, 2. 16; 2, 1. 5. 14; etc.), sicnt in stilo epistolari fieri solct. - Loquitnr ad eos de multis variisque rebus praxim vitae christianae spectantibus, prout necessitas suadebat. Hinc oritur índoles maxime paraenetica huius scripti, et laxior nexus diversarmn exhortatiomun inter se. Amat Iacobus vividam renun descriptionem, imagines et exem– pla ex vita quotidiana vel ex natura frequenter desmnens: interroga- 18 Cfr. VLB Vctus Latina Bcuroncnsis), Epistola Iacobi, vol. 26, 1: (Freib in Br., Herder 1956), pp. 64. 19 Cfr. E11ch bib/3, nn. 16-20. 20 Cfr. E11ch bib/3, rm. 59 s.