BCCCAP00000000000000000000545

EXEGESIS HEBR. 4, 14-15 619 perseverantiam et confidentiam ex consideratione Pontificis nostri Iesu. Vocat illum &pzispscx. µfycx.'1 = pontificem magnum, hoc titulo honorifico illum nostrae reverentiae et amori commendans: sicut in– fra 13, 20 vocat eum « pastoren1 111ag1111m ovium », et Petrus « prin– cipem pastorum » (1 Pe. 5, 4). - Haec christi pontificis 'magnitudo' sive excellentia duobus demonstratur: a) q11í pmetravít caelos, id est, 'qui caelum ingressus, processit usque ad ipsam Dei sedem vel thro– num'. (Plures caelos distinguunt sacri auctores: ipse Paulus loquitur de tertio caelo, quo ipse raptus est [2 Cor. 12, 2], et dicit Christmn ascen– disse super 0111nes caelos [Eplz. 4, 10]). - Pontifex itaque noster, ingres– sus in caelum, et in requiem Dei, ad eamdem nos invitat. - b) Iesus, jili11s Dei: en smmnam dignitatem nostri pontificis; ipse est Filius; dmn sacerdotes aaronici erant simplices homines, et Dei famuli. Ita– que « te11em1111s c01ifessio11e111 », (gr. zpY.--;w¡L:::·1 --;'tjc; ó¡1.0Aoy[Y.:;), ut sun1mmn honorem, ac sinml ut officimn sacratissimum reputare debemus, adhae– rere Ei, et Eius doctrinam quam baptismo suscepimus, fideliter et constanter profiteri. Con fes si o (-r¡ ó¡LoAoylcx.) stat mctonymice pro doctrina confessa. Si hoc faciamus, erimus << domus vel familia Christi » (3, 6), et participes Eius facti (3, 14) fruemur bonis quae ex Eius munere sacerdotali f!uunt. v. 15 - « No11 eni111 habc11111s po11tificc111... »: ne quis, audita magni– tudine huius pontificis, dctcrreatur, ingerit auctor statim scnsum fi– duciae, subim1gens Eius bonitatcm et condescendentiam. Pontifex 110- ster, cum tantus sit, ta1nque excellcns et supereniinens, potcst co111pati, et de facto cmnpatitur et subvenit i,~firmitatilms 11ostris; nam et ipse voluit eas in scmctipso experiri, tale vitae genus sibi cligcns, quo evade– ret idoneus ad cognoscendas onmes hominum miserias, et sic « 111ísc– ricors jicret », atque hominibus in similibus adim1ctis constitutis « au– xiliari posset » (2, 17 s.). « I:nfirmitatibus nostris » (gr. --;cx.'i:c; &crGc:'Jdcx.tc; ·r¡¡1.0N): hae Íl~r- 111itatcs non dcsignant tantwnmodo, neque potissimum, dolores, affii– ctiones, aliave mala temporalia, quibus continuo obnoxii sumus; sed praesertim mala spiritualia, peccata, et tcntationes ad pcccatum solli– citantcs. Nam mtmus sacerdotale Christi qua tale, non habet pro obiec– to praecise liberare nos a malis tcmporalibus, sed expiare peccata no– stra, nosque Deo reconciliare. « Te11tat11111 1111te111 pcr 011111ia »: Pontifex noster non ignorat nostras infirmitates; in10 vero tentatus est per onmia, vcl onmibus modis (gr. nrnstpcx.crµfvo'1 zY.--;a ;reí.na ): Christus tentatus est a diabolo et mundo, non vero a carne et concupiscentia, quae est