BCCCAP00000000000000000000545

614 AD HEBR. - ANALYSIS dolis ac suum sacerdotium, nobis afferens (7, 23-25), cuius mediatio, in caelo indesinenter peracta (7, 25), virtute sacrificii suiipsius semel oblati (7, 27), et onuümoda sanctitate personali conunendata (7, 26), non potest non esse efficax, cum sit Filius in aetemum perfectus (7, 28). Ad scxtam: Ratio praecipua, et quae hucusque dictarum summa et co111pcndi11m est (Vulgata reddit « capitulum »), dcsunütur ex loco in quo Christus sacerdos munus suU111 exercct; ad dcxtcram Patris in caelo scdens, ministrat in Tabcmaculo 11ero, cuius illud mosaicmn erat simplex inütatio et antitypus (cfr. 9, 24). - Christus erat quidem sacerdos a primo instanti suac Incarnationis, sed actU111 propric sacer– dotalem, ncmpe oblationem sacrificii nomüsi in fine vitae suac comple– vit, quia in hoc praecise consistebat, in vitae suac i111111olatione. Inchoa– to igitur in hac terra suo sacerdotio, illud pergit in caclis exercere con– tinuo per scipsmn, in terris autem, (in cado Ecclesiae), per ministros suos, per sacerdotimn tune institutmn. « Si cssct super tcrram », quin mortem gustarct, ideoquc non oblato suiipsius sacrificio, « 11cc cssct saccrdos » (8, 4); adhuc cniln 1na11crent in suo mm1ere vcteres sacerdo– tes cum suis victimis, nondmn per verae victimae immolatione111 abro– gatis: et inter hos leviticos sacerdotes, Christus de Tridu luda non invenirct locum. Praetcrca, Christus qui crat corpus et realitas mn– brarum et figuranun quac praecesserant, quibus deserviebant veteres sacerdotes, non potcrat in figurativo Tabcrnaculo ministrare, sed de– bebat in verum Sanctuarimn caelorm11 recipi, ibique munus suum sacerdotale exercere (8, 1-5). Ad scptimam: Christus habet numsterimn excellentius sacerdoti– bus leviticis, quia est mediator Testamenti mclioris vetcri: porro di– guitas sacerdotii pendet a dignitate pacti cuius mediatio ei commen– datur; dignitas autem pacti provenit ex excellentia bonorum quae in eo continentur. Ctm1 autem bona novi pacti longe supercnt ea quac in veteri testamento pronüttebantur, lünc maior excellentia novi pacti, maiorque cxcellcntia sacerdotii Christi. Ibi promittebantur bona tem– poralia et terrena; hic vero bona spiritualia et aetema, divina. - Ve– tus Tcstamentum non vacabat culpa, id est non erat irreprehensibile, quia ad homines vere iustificandos non valebat; ideo quaeritur locus secundi, id est, novi tcstarn.enti, quod hoc bonum hominibus conferre valeat. Hoc promittit Dominus per Ierenüam (31, 31-34): « Eccc dies ve– nim1t... , et consummabo super domum Israel et super domtm1 luda tcsta111c11t11111 1101 1 11111... >) - Eo ipso quod vocatur no1m111, intelligitur esse mclius praeccdenti; si enim esset deterius aut solum aequale, non