BCCCAP00000000000000000000545

610 AD HEBR. - A::\'ALYSIS (4, 12-13) At, quamvis hace onmia ultro concedamus, vidctur hunc sensum de Filio Dei non aptari contcxtui orationis; qui potius postulare vide– tur ut ó Myoc; .-oü 0soü intelligatur de sermone Dei ad homines in Sacra Scriptura contento; et speciali modo de illa comminatione et promissione atque invitationc ad requiem divinam in Ps. 95, de quo tam fose egit supcrim. Sic cnim hortatur v. 11: « Studcamus ingredi in illam rcquiem, et caveamus ab imitando excmplo incredulitatis maiorum nostrorum, ne excludamur ab ca»: et ntmc v. 12-13 dat ratio– ne1n: « vivus cst enim sermo Dei et cflicax... », et sicut oliin minas implevit, implcbit et nobiscum sivc núnas, si inobedientes fucrimus, sive lacta promissa, si fidclitatcm scrvavcrirnus. « Vcrlm111 Dei >> est metony1nicc ipsc Dc11s loq11c11s: nil ergo mirum, quod ei tribuantur proprictatcs divinac; inter quas omniscicntia et onmipracscntia atqnc potestas iudicandi. /J. 12 - « Viuus » dicitnr sermo Dei, h. c., vitam et virtntcm ha– bcns, ca111quc non otiosam retinen,, sed continuo excrccns, sicut expri– mitur alio epithcto, « ~tficax », actuosus. Eius scntcntia dcbct csse recta, et omni arbitrarictatc carcns, quia causam singulorum distinctissime novit; cst cnim « pcnctrabilior 011111i gladio 1111cipiti », i. c., pcnctrativus prae quolibct acutissimo gladio, duplici ore instructo: « pcrtingrns 11sq11c ad ditJisio11c111 a11i111ac ac spiritus »; ista locutio non vult indicare tcrnúnos utriusquc, np. << anünac » partís scnsitivac, et « spiritus » = partís intcllectivae, et divisioncm sen scparationcm carum; sed indicat quousquc se cxtcndat virtus penetrativa vcrbi divini; ac si dicat: « Co– gnitio quam de hominc habet, non in cortice sistit, sed usquc ad ab– ditissima cius pcrvcnit; ad animam scilicet et spiritum, et ad intimas conun opcrationes ». - << Co111pag11111 q11oq11c ac 111cd11llaru1/l »: alio modo idcm indicat. Quae in corporc hominis magis rccondita sm1t, uti com.– missurac 111cmbron1111, ossimn, cte., et mcdulla quac in ossc abscon– ditur, Dei verbo sunt nota; ct1111que omnia pcnctret intima hominis, onuúa quoquc disccmit quac ibi absconduntur, nempe « cogitationcs et i11tentio11cs cordis >>. - Ergo quaelibct hypocrisis est dcponcnda, et sin- cera fide cst Deo serviendmn. 11. 13 - P. Re, S. J. is, qui praccedcntem v. 12 de verbo Dei in– telligit, sumit v. 13 de Deo: sed melius est utrmnque de Dei sermone interpretari. << Et 11011 est 11lla creat11ra », et in specie horno, « i,wisibilis », gr. afa11és, = inapparens, « in conspcct11 ei11s »: nihil est quod possit se 15 RE G., Le Lcttcrc di Sa11 Paolo, Torino, 1926; h. l. p. 350.

RkJQdWJsaXNoZXIy NDA3MTIz