BCCCAP00000000000000000000545

AD HEBR. - Al\".\LYSIS (ce. 3-4) 609 qui maior Moyse est (« Apostolus et pontifex confessionis nostrae », v. 1), legem transgressi fuerimus, excludemur ah illa requie, ad quam Deus per David nos invitat. - a) Christus superat Moysem, sicut filius serv1m1; et sicut archítect11s domllln a se fabricatam; revera Chri– stus est filius in domo Dei; do11111s a11te111 Dei s1111111s 110s. Sicut igitur Christus, fidelis filius in domo Dei, totum id peregit circa eam, quod Ei conm1issum fuerat, etiam nos debemus ei esse fideles, fidelitatem pro fidelitate rependentes (vv. 1-6). - b) Ad hanc fidelitatem debet etiam nos movere consideratio divinae iustitiae in israelitas exercitae, qui Deo inobedientes fuerunt in deserto, et ideo a possessione terrae sanctae exclusi sunt (vv. 7-11). - Sedulo igitur vitanda est incredu– litas et inobedientia, sed mutuis adhortationibus ad constantiam in servitio Dei se erigant (vv. 12-19). CAPUT IV. Illi quidem murmuratores non sunt ingress1 m req11ie111 Dei, quamvis acceperint eius promissionem, quia indignos se reddi– denmt propter incrcdulitatem. Nos quoquc, quibus requies Dei pro– mittitur, possemus ah ca cxcludi; quia non sufficit cam auditu perci– pere, nisi fidc teneatur (4, 1-2). - Requies quam Dcus promittit, cst illa qua Ipse requicvit, absoluto opere Crcationis (Gen. 2, 3). Cum ergo aliqui ingredi dcbeant, illi autem israelitac quibus pronussa crat, non introicrint, constituit Dcus alimn tcrminum, diccns multo postea pcr David: « Hodie si vocem Eius audieritis... » (Ps. 94, 8). - Nos ergo voca– mur ad rcquicm Dei, si tamen uerbo Dei fidelitatcm scrvemus (4, 3-11). Pericopa de verbo Dei : (4, 12-13). Ad finem suac exhortationis ad introeundum in rcquiem divinam, i. c., ad vitam nostram tali modo componendam ut tandcm requic divina, patria caclcsti, frui mcrea– mur, apponit Apostolus rationcm agendi hoc ncgotimn maxima di– ligcntia, et quidcm non tantum externa sed ctiam interna, i. c., Cllln sinccritatc cordis plena; quia ncmpe scrmo Dei (tam promissorius quam comminatorius) omnia disccrnit, ctiam intim.a et abstrusa cordis penctralia, et cflcctu suo frustrari neqnit, sivc in rcddcndo bona pro– missa, sivc in inferendo poenas comnunatas. Verlm111 Dei, gr. ó ·1-óyoc, ,oü 0zoü intclligitnr hic a qnibusdam, AMBROSIO, CYRILLO ALEx., ÜECUMENIO, THOMA AQ., LYRANO, CAIE– TANO, etc., de Filio Dei, cui certc onmia conveniunt, quae hk de ,i¡> Aáyw ,oü 0soü dicuntur; Eum indicatum fuisse arguunt quoqnc ex postrcmis vcrbis v. 13, « ad quem nobis sermo » faciendus est. Et de eo loqui pergens, dicit v. 14: « Habentcs ergo Pontificem... Iesum, Filium Dei... ».