BCCCAP00000000000000000000545

598 EP. AD HEBRAEOS. - INTRODUCTIO Scriptum hoc in testimoniis traditionis non cxhiberi ut anonymum, sed scmper connccti aliqua rationc c11111 activitatc Pauli: quod absque dubio favet eius authentiae paulinac, aliquo saltcm sensu admittendae. - Ceterum hace dubia quac in quaestionibus sccundariis adhuc per– stant, nullo modo afficiw1t canonicitatem Epistolac, ab Ecclesia iam in Conciliis Africanis ad finem sacc. IV et initio saec. V sancitam, et in Concilio Tridentino (1546) confirmatam (cfr. Ench. bibl. 3, 1m. 16- 22, et 57-60), nequc eius doctrinac valorem dogmatico-moralem im– minuunt. Nos, pro índole opcris nostri, imprimís exegctici, has quaestioncs brcvitcr cxpcdicmus, indicatis solutionibus quae maiori probabilitatc gaudcnt, adiccto in fine Decreto Pontif. Commissionis Biblicac. § 1 - DESTINATARII. - Titulus n:poc; 'E~pcdouc; huic Epistolae praefixus, antiquissimus cst, et tam in Oriente (PANTAENUS, ORIGENES, et tota schola Alexandrina), quam in Occidente (TERTULLIANUS, De p11dicitia, 20 [PL 2, 1021 = 1074]) bcne notus. Idcm titulus praeponitur huic Epistolac in codd. B S A C , in P 4 6 , in plcrisguc minnsc., et in vcrsionibus. - Huic dcstinationi favct quoque examen Epistolac, ar– gumentum in ca tractatum, et modus illud evolvendi. Historia Vctc– ris Tcstamenti, partes Sanctuarii, ritus sacrificiornm, et alía benc multa, quae propria sunt iudacorum, supponuntur familiaria lcctoribus: qua– proptcr de dcstinationc huius Epistolac habctur « quasi-cvidcntia » (Sr1cQ C., op. cit., I, 222). Sunt nihilominus quidam modcmi, plenm1quc acatholici 2, ut VoN SüDEN, JüucHER, ScHÜRER, LmsY, DrnELIUS, FEINE, cte., qtú ra– tionibus intcmis ducti, pntant cam cssc dircctam ad etlmico-christia– nos; inter quos plura sufl:ragia criticorum obtinct ccclesia romana 3. Attamen argumenta quac afferunt, infirma s1mt, et plura alía, externa et interna, in favorcm destinationis ad Hebraeos pugnantia, cxcutere non valent. Nomine tamcn 'hcbracorum' vcnirc possw1t aut iudaci 2 Ex catholicis iclem tcncnt QuENTEL J., Les desti11ataircs de l'Építrc a11x Hébrc11x, Rcv. bibl. 21 (1912) 50-68; et DuBARLE A. M., Rédacte11r et dcstinataircs de l'Építre a11x Hébrc11x, ibicl 48 (1939) 506-29. 3 Innituntur Hcb. 13, 24 o[ &rro ·6j<; 'l-rix)-ÍIX<;, ac si ccrtus csset scnsus: 'itali qui mccum sunt, extra Italiam clcgcntcs': item Hcb. 10, 32 ss., ubi indubia1n vident allu– sioncm ad pcrsccutioncs impcratorum romanorum. Hoc tamcn a plcrisque intcrpre– tibus iurc ncgatur, vcl saltcm aclclubitatur. 13cnc *MoHAT: « thcrc can be no allu– sion to thc 'luclibria' of Ncro's outburst again thc Roman Christians... » (op. cit., in h. loe.).