BCCCAP00000000000000000000545

566 TIT. 2, 11-15 ad Deum, omni reverentia colendum, et ut Patrem filiali pietate ho– norandum et amandum. En obiectum eruditio11is (net.todet.c;), quam gratia Dei salvatrix no– bis attulit: inaestimabile beneficimn fuit nobis, ut relicta, eius ductu, via perditionis, viam salutis ingrederemur, et dum í11 hoc saewlo, sv -ré¡) vuv et.1é;'wt (= in hoc 1111mdo, sen vita praescnti et transitoria) de– gimus, vitam Deo dignam ageremus, confortati beata spe gloriae... v. 13 - « Exspectantes beata111 spem... »: vita christiana, iuxta pro– gramma v. 12 delincatlm1, est laboriosa, sed spe beata sustcntatur, inter duas Christi epiphanías: intcr primam in qua apparuit cu111 grafía (sm:q,ixvYJ r¡ x_&ptc;... , v. 11), et alteram, in qua apparebit wm gloria, cuius nos participes faciet (v. 13). Spes stat hic pro obiecto spci, quod exspectamus; et quia illud obiectum est tandcm. beatítudo, quae inci– piet cum ipsa apparitione gloriosa Christi, ideo dicitur spes beata (,-J-¡v µet.xet.p tCI.V shloet.). « et advent11111 gloriae... » smq,&vstet.V r~v oó(·r¡c;: 'gloriae' est geniti– vus qualitatis, et est ídem ac « advcntus gloriosus » sen cum gloria. Agitur de Pamsia Christí in fine mnndi: sed oportet notare 'adventum Donüni', qtú alibi in NT dicittir -~ net.poucrlet. vcl hoxix).u 1 }tc;... , in Epp. Pastoralibus dici, et hoc quinquies, -~ &mq,&vstet. apparitio, mani– fcstatio. Subiectum huius epiphaniae gloriosae cxprimitur sic: « .•. adven– tum gloriae 111agni Dei et Salvatorís nostrí Ies11 Christi ». Potcst quaeri utrum subicctum sit d11plcx, (Deus Pater, et Iesus Christus), an 1111icu111, nempe Christus, qui diceretur « magnus Dcus et Salvator ». Rationes indolis diversae favcnt huic alteri intelligentiae: a) po– sitio utriusque nominis sub unico articulo unitatcm subiecti i:ndicat; distincta subiecta distinctum articulum postulant: hace disti:nctio ne– cessaria fuisset in hoc loco, ubi actio (redemptio) quae alteri subiecto adscribitur, priori nempe Deo Patri, non convenit. - b) In NT pa– ro11sia sen adventus gloriosus praedicatnr sen1per de Christo, non de Deo Patre 4 ). - e) Titulus « magnus Deus », in VT frequcntissimus, numquam in NT datur Deo Patri: ratio autem ob quam daretur Christo in hoc loco, posset esse consilium Pauli opponcndi cult1rm christianum cultui imperiali et usibus paganis. Notmn est enim quos– dam deos gentilium, (Iovem, Isidem, Osiridem, Dianam, etc.), ',na– gnos' appellatos 5 : et quosdam reges ex Seleucidis et Ptolemaeis, nec- 4 Mtt. 25, 31; 1 Pe. 4, 13; 2 Thess. 2, 8; 1 Ti111. 6, 14s; 2 Ti111. 4, 1; etc. 5 Cfr. Act. 19, 27. 28. 35: « magna Diana Ephcsiornm ».