BCCCAP00000000000000000000545

506 EPH. 1. 22-23 Christi. - 1 º) Qui sumu.nt n).-~púlµa sensu activo, dant particip. n).-IJ– pouµÉvou vim passivam, vel mediam seu reflexivam; hoc fere modo: 'Ecclesia est plenitudo i. e., complen 1 .entum Eius (Christi), qui secun– dum onmia 2s, vel sub onmi respectu (in) omnibus adimpletur vel se implet' 'Sicut imperator, - ita S. HIERONYMUS 29 , - dicitur adim– pleri, si quotidie eius augeatur exercitus, et fiant novae provinciae... , ita Christus augetur vel completur, cum nova membra Ei accedunt, vel cum ea quae iam habet, ad mensuram aetatis plenitudinis Eius crescunt'. - Sensu vocis mediae, sic: 'Ecclesia est plenitudo seu com– plementum Eius, qtú quoad omnia quae munus Capitis respiciunt, in omnibus mem.bris, se adimplet vcl se perficit'. Non desunt tamen auctores qui, retento pro n).-IJpúlµa sensu activo, summrc particip. 1t):t¡pouµÉvou sensu quoque activo, et ita fere vertunt: 'Ecclesia est plenitudo seu complementum Eius qui omnia membra corporis sui om.nibus bonis implet': sic efficitur quoddam dicttmi acutum, uti dicit KNABENBAUER: 'Ecclesia complet Christum, qui vicissim eam complet'; exprimeretur mutuus influxus corporis in caput, et capitis in corpus. 2°) Qui vero intelligmit -ró n):~pcuµa sensu passivo, accipiunt ;i;}:r¡pouµÉvou active, et sic vertm1t: « Ecclesia est plenitudo Christi, (quasi receptaculum bonorum Eius, et campus activitatis Eius qua Capitis), Christi, - i.nquam, - qui onmia Ecclesiae membra onlllibus bo.nis adimplet, seu onuübus modis perficit». - Hace explicatio, (-ro 1tA-f¡púlµa sensu passivo, et nh¡pouµÉvou sensu activo), utpote quae melius videtur respondere contextui, qui cst de cxaltatione et digni– tate Christi, magis nobis probatur. § 3 - NOS, NATURA FILII IRAE, RECONCILIATI SUMUS DEO PER CHRISTUM, CUIUS VITAE MYSTERIIS ASSOCIAMUR (EpJi. 2, 3-10). Paulus, volcns magnificare gratiam divinam, cui totum opus sa– lutis, ab eius initio usque ad eius consummationem tribuendum est (2, 4-10), praemittit descriptionem miserandi status in quo homi.nes iacebant, et a quo educti sm1t, ut ex hac antithesi melius appareat Dei bonitas et magnitudo gratiae hominibus impensae (2, 1-3). Loqui– tur primum ad Gentes, i. e., ad christianos ex gcntibus, et dicit eos fuisse spiritualiter mortuos et sub diaboli potestate (vv. 1. 2); dei.nde prima prs plur 'nos' adhibita, seipsum et O1TU1es (gr. -~µó:c; mx.v-re:c; 28 CüRN A LAPIDE sumit ·d n-cxv,O'. tamquam graccismum, pro vcendum 'secundum orruúa' vcl 'sub onuú respectu'. rt29 Op. cit., in h. loe.: PL .26, 494