BCCCAP00000000000000000000545

500 EPH. 1, 3-14 v. 12 - Iterum ponitur epipl1011e111a (cfr. v. 6), « ut si11111s in la11dem gloriae eius »: eligens et vocans nos Dens in regnnm snnm, cnins here– des nos constitnit, qnaerit gloriam snam, et vnlt nt eins gloria ( = splendor, maiestas) a nobis landetur, nt inserviamns ad glorificationem. snae bonitatis, qnae tam splendide in nos se manifestat. - Hic fmis Dei, Eins nempe gloria, in nostrum bonnm redundat, vnlt enim nos habere consortes et participes gloriae snae, nt non tantnm in tempore sed et in aetemitate habeat landatores snae bonitatis. « Nos, qui allte speral'i11111s in Christo »: ut supra diximns, haec verba non refenmtnr ad iudaeochristianos tantnm, sed ad onmes christianos in genere, qui spem prorn.issionum divinarum concepenmt ante eanun adimpletionem: qnod bene exprimitur particip perf -~fLÍXc; ,oúc:; ,r;po·r¡),– mxó,occ; = nos, qui speravimus et speramus in Christo et eius promis– sionibus, antequam re comprobarentnr. Ita etiam TH. MoPs.: « Qui et ante exit11111 rei credidimns Christo et de his spem accepimus... » (cfr. SwETE, I, p. 131; apnd KNABENBAUER, h. 1.). SrnoPHA III (nr. 13-14). S pi r i tus Sanctus datur fidelibns tamqnam ar r ha hereditatis possidendac, et sic tota SS.ma Trinitas 111 nostra salute ostcnditnr opcrata. TEXTUS: 13, In quo et vos, cum audissetis verbum verit1tis, (Evangelium salutis vestrae) in quo et credentes signati estis Spiritu promissionis sancto, 14, qui est pignus hereditatis nostrae, in redem– ptionem anJuisitionis, in lauden, gloriae ipsius. v. 13 - << J,z q110 (i. e., in Christo) et 1Jos... » - Nm1c Paulus resu– m.it secundam pers pl., sicut v. 2, alloqucns dircctc stilo cpistolari desti– natarios, non qua distinctos a iudaeis, sed ut explicite cffcrat, quac de ctmctis dicta sunt, ctiam eos spectare (KNABENBAUER h. l.). Constructio huius versus est aliquantulum implicata proptcr duplicem propositionem relativam sv éí> v. 13a, &v ~i 136, (cum duplici particip. aor. &.zoúowl'"rsc;, mcr,súcrocnsc;), quarum prior caret verbo finito ex– presso: quodnam autem supplendum sit, non constat, et alii aliud propo– nunt, v. gr. « estis », « sperastis », « adiuncti estis ». - Aliud sv e~ = in q110 (v. 136) posset referri ad 'Evangelium', quod immediate praecessit: « Evan– gelium salutis vestrae, rni (= i11 quo) crcdidistis » (cfr. Me. 1, 15): ita V OSTÉ, MEINERTZ. - At putamus in prima parte v. 13a nihil supplendmn esse, et sv 0 136 abundare. Utraque propositio relativa cum suo respectivo participio refertur ad sequcns verbmn finitum « signati estis >> focppocy[cr.&·r¡,s. Alterum &v éí> v. 13b abundat, repetitur autem ad indicandum emphatice