BCCCAP00000000000000000000545

496 EPH. 1, 3-14 qipÓv-l)crtc; autem refertur ad normas vitae practicae. - Unde sensus est: 'Abundare fecit Deus in nos divitias gratiae suae in omni sapien– tia et prudentia', i. e., communicans nobis onmem (l:v 1t&crn), omni– modam sapientiam et prudentiam circa mysterium suum (v. 9). - Revelatio ergo supernaturalis habetur magnum et excellentissimum beneficimn Dei, qui, dum dat nobis fidem, 'accendit mentimn no– stranun lucernas', ut dicit S. LEO M. Pp. I 2 0, ut mysteria fidei con– templari possimus. v. 9 - Dicit quando et quomodo Dcus hac sublimi sapientia et prudentia nos ditaverit: nempe, « d11111 11ot11111 fecit nobis mysteri11m... »; hoc igitur est obiectum illius sapientiae nobis a Deo commtmicatae. No ta versionem. Vulgatae « ut notum faceret... » pendere a lectione yvc.iplmxi, quae in paucis codd. (G = Sangerm. saec. IX, d, et aliis minoris auctoritatis) fcrtur. Sed lectio critice certa est yvwplcrm;, quo participio aor explicatur id quod dicitur antea, Deum abundare fccisse gratiam suam in nos in o. sap. et prud., praecise hoc m.odo, yvwp[mxc; ... = patejacto 110- b is mysterio... Itcm nota « Sacramentum » Vg., cssc in gr. ¡J.ucr,·Í¡pto'1, et mclius híc retinetur vox « mysterium » (sicut aliquando Vg. facit, v. gr. Eph. 3, 4; 6, 19; 1 Cor. 2, 7; Rom. 16, 25), quia potius quam índoles sacra rci, vult notari eius índoles arcana, secreta, abscondita: ideo dcbuit patefieri, si a nobis crat cognoscenda. Al y s ter i 11 111 1'ol1111tatis s11ae ~ 1 , est 'arcanmn et aetenunn Dei consilium, voluntate sua, i. e., libere i:nitmn, circa hmnani generis redcmptioncm per Christurn. in plenitudine temporis exsequendum'. Libertatem, sen potius liberalitatcm, voluntatcm amorosam, mide il– lud consilium profluit, indicat appositio « sew11d11111 bcncplacit11111 ci11s » (= suum, Dei); quo verbo suooxLx iam bis repctito (cfr. v. 5), asse– ritur etiam gratuitas doni Dei, revelationis mysterii. << Q11od proposuit i11 eo »: hoc duobus modis explicatur, prout << in eo » refertur ad Deum (qui est ipsum subiectum verbi, et tune sv ,xu,4"i aequivalcrct l:v s&u-r0 in scmetipso), uel ad Christ11111. - Prior modus proponitur a BELSER, MEINERTZ, HunY, sic: « secundmn be– neplacitum suum q11od sibi propos11it i11 se111etipso ». Alter modus, nempe de Christo, retinetur a KNABENBAUER, VosTÉ, aliis, quia in tota peri- 20 Scrmo 1 de ieÍl111io dcci111i 111c11sis, et collcctis: PL 45, 169. 21 Similis locutio in docum. Q11111ra11, (Hodayot, Fragm. 3): et cfr. VoGT E., 'Mystcria' i11 tcxtibus Q11111ra11, in Bibl. 37 (1956) 247-57.