BCCCAP00000000000000000000545

478 COL. 3, 14 In commendatione virtutum quas christiani, utpote « electi a Deo, sancti et dilecti », curare debent, (« víscera misericordiae, beni– gnitatem, humilitatem, modestiam, patientiam » vv. 12 s.), pervenit Apostolus ad caritatem, quae «:super 01nnia » curanda est. Iam omnes illae virtutes vv. 12 s. conunendatae, partes snnt caritatis, sed quia sine ipsa essent virtutes mere naturales, sine ullo valore morali et supra– naturali, ideo eam sollicite curent. v. 14 - « Super onmia a11te111 hace, caritatem (habete) »: haec phrasis 111 textu gr. caret verbo; Vulgata supplet «'lwbete »: sed si quod est supplendum, erit « induite » ex v. 12: 'super·· istas virtutes (misericor– diae, be:nignitatis, humilitatis, modestiae, patientiae...), s11peri11duite ca– ritatem, quasi paludamentum omnes cooperiens et exomans. - Alii v. gr. *EwALD P. 3 2 , nullum verbum supplent, sed per modum excla– mationis dictum putant cum emphasi: « Super omnia, caritatem! ,}¡v &yét:rn¡v ». - Uterque modus est bonus, i. c., vel tamquam obiectum verbi « i:nduite vos », vel tamqnam exclamatio. - Cum tamen ver– bum illud nim.is distet, et alia verba, licet in participio ('supportantes', 'donantes') intcrponantur, magis placet accipere illum accusativmn "t'~v &yrl1tYJ'I absolute, tamquam exclamationcm. Dicit itaque Paulus: « Super omnia autem hace quac supra commendavi, i. e., prae omni– bus illis, caritatem, tamquam exccllentiorem viam vobis demonstro » (1 Cor. 12, 31b). Ex contextu agitur de caritate proximi, (sicut virtutes vv. 12 s. conuncndatac), quac tamen supponit caritatem se11 amorem Dei, a quo procedit et in quo fundatur. 'Caritaten1' aute111 vocat « vinculum peifectionis ». Adverte tan1cn tam in gr. quam in lat. non dici, 'caritatem q11ae est v. p.' sed 'carita– tem, q11od est v. p.'; sensus vero est ídem. - Posset forsitan sumí o fonv quod est, pro "t'oü,' Eu"t'tv lzoc est; et tune haberetur quaedam quasi-definitio caritatis, nempc, 'vinculmn ·perfectionis', gr. crúv8scrµ.oc ; ,~e; 1'ú.stÓ1"1)"t'Oc;: hic genitivus potcst esse vel obiecti, i. e., 'vinculum quo omnes virtutcs perfectio:nem efformantes colligantur'; vel geniti– vus qualitatis, nempe '11i11wl11111 pe,fectum' quo omnes fideles, tamquam membra 1mius corporis, uniti conti:nentur. Quamvis prior explicatio sit conununior (ZoRELL, in 'Lexic gr. NT', s. v. cr0v8scrµ.oc; , HunY, A LAPIDE, Patres generatim), tamen ha– bet hoc inconunodum, quod aliae virtntes sine caritate vocarentur 3 2 Briefe des Pa11l11s a11 dit' Epliescr, Kolosser, lllzd Philrn1011: 1905; ad h. loe.