BCCCAP00000000000000000000544

SERMO MONTANOS: MTT. 5-7; LC. 6, 17 ss. 215 vv. 23 sq. - Cum ira, vel appetitio vindictae, tam sit reprobabilis, Deo placere non potest munus illius, qui non est in pace cum fratre suo: deponatur prius ira, animadversio, odium, et si res patitur, venia rogata, fiat reconciliatio cum fratre; et tune sacrificium erit Deo gratum. vv. 25 sq. - Lites amice et quam citius componantur, potiusquam via judiciali: hoc praesertim curare debet, qui injuria vel damno illa– to causam liti dedit; condicionibus a damnificato positis se subjiciat, ut majora coram judice vitet mala. B) De sexto Decalogi praecepto. (vv. 27-32). Non sufficit vitare fornicationem, adulterium, mollitiem, aliaque externa peccata contra sextum. Simplex aspectus cum pravo desiderio (« quicumque viderit [=aspexerit] mulierem ad concupiscendum eam »), eamdem malitiam habet; h: e. gravi culpa non vacat. Sicut homicidii reus coram Deo est, non solum ille qui facto alium occidit, sed qui occidere vult; ita moechus coram Deo est tam qui re, quam qui desiderio committit adulterium.. vv. 29 sq. - Omnes peccandi occasiones et pericula viriliter am– putanda sunt, etsi magnum sacrificium requiratur. Hoc energice de– clarat per membra vel organa corporis, quae nobis, uti conjunctissima et necessaria, ita et carissima sunt: oculus, manus, pes: per ea autem intelligere oportet quaecumque alía, quae homini occasio peccandi esse possint. vv. 31 sq. - Matrimonium, abrogato divortio, ad pristinam institutio– nem revocatur. - Matrimonium protoparentum a Deo ipso celebratum et sancitum, quod exemplar omnibus posteris. esse debebat, fuit unum et indissolubile. Labente tempore, dispensavit Deus super utraque hac proprietate matrimonii, concessis uní viro pluribus uxoribus simul, et data facultate dímittendi uxores certis de causis, dato libello repudii, aliasque ducendi: hujus dispensationis incommoda augebantur laxis scribarum interpretationibus circa causas divortii, quae pene innume– rae et levissimae statuebantur. Unam tantummodo causam divortii videtur Christus relinquere; fornicationem, hoc est, adulterium seu infidelitatem unius conjugis; tune tamen divortium non est quoad vinculum, ut aiunt moralistae, sed quoad cohabitationem (tori et mensae): quod vinculum maneat, ap– paret ex verbis sequentibus Christi: « et qui dimissam duxerit, moe– chatur »: si enim mulier adultera a viro suo dimissa maneret libera, alius eam ducens, non .esset moechus. Et clarius adhuc ex loco paral-